حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا ضَمْرَةُ، عَنِ السَّيْبَانِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الدَّيْلَمِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَتَيْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ عَلِمْتَ مَنْ نَحْنُ وَمِنْ أَيْنَ نَحْنُ فَإِلَى مَنْ نَحْنُ قَالَ " إِلَى اللَّهِ وَإِلَى رَسُولِهِ " . فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لَنَا أَعْنَابًا مَا نَصْنَعُ بِهَا قَالَ " زَبِّبُوهَا " . قُلْنَا مَا نَصْنَعُ بِالزَّبِيبِ قَالَ " انْبِذُوهُ عَلَى غَدَائِكُمْ وَاشْرَبُوهُ عَلَى عَشَائِكُمْ وَانْبِذُوهُ عَلَى عَشَائِكُمْ وَاشْرَبُوهُ عَلَى غَدَائِكُمْ وَانْبِذُوهُ فِي الشِّنَانِ وَلاَ تَنْبِذُوهُ فِي الْقُلَلِ فَإِنَّهُ إِذَا تَأَخَّرَ عَنْ عَصْرِهِ صَارَ خَلاًّ " .
Бизга Исо ибн Муҳаммад, унга Дамра ас-Сайбонийдан, у Абдуллаҳ ибн ад-Дайламийдан, у отасидан ҳадис айтди. У: «Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: ‹Эй Расулуллаҳ, биз кимлигимизни ва қаердан эканимизни биласиз, энди биз кимга (тегишлимиз)?› дедик. У: ‹Аллаҳга ва Унинг Расулига› деди. Биз: ‹Эй Расулуллаҳ, бизнинг узумзорларимиз бор, уларни нима қилайлик?› дедик. У: ‹Уларни қуритинг (майиз қилинг)› деди. Биз: ‹Майизни нима қилайлик?› дедик. У: ‹Уни эрталаб набид қилиб, кечқурун ичинг ва кечқурун набид қилиб, эрталаб ичинг. Уни тери мешларда набид қилинг, сопол кўзаларда набид қилманг, чунки у ўз вақтидан кечикиб қолса, сирка бўлиб қолади› деди» деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنِي عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ عَبْدِ الْمَجِيدِ الثَّقَفِيُّ، عَنْ يُونُسَ بْنِ عُبَيْدٍ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ أُمِّهِ، عَنْ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - قَالَتْ كَانَ يُنْبَذُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سِقَاءٍ يُوكَأُ أَعْلاَهُ وَلَهُ عَزْلاَءُ يُنْبَذُ غُدْوَةً فَيَشْرَبُهُ عِشَاءً وَيُنْبَذُ عِشَاءً فَيَشْرَبُهُ غُدْوَةً .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно, унга Абдул Ваҳҳоб ибн Абдул Мажид ас-Сақафий Юнус ибн Убайддан, у ал-Ҳасандан, у онасидан, у Оишадан — розияллаҳу анҳо — ҳадис айтди. У: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам учун оғзи боғланадиган ва бир оғзи (оқар қувурчаси) бўлган меш идишда набид тайёрланарди. Эрталаб набид қилиниб, кечқурун ичиларди ва кечқурун набид қилиниб, эрталаб ичиларди» деди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ، قَالَ سَمِعْتُ شَبِيبَ بْنَ عَبْدِ الْمَلِكِ، يُحَدِّثُ عَنْ مُقَاتِلِ بْنِ حَيَّانَ، قَالَ حَدَّثَتْنِي عَمَّتِي، عَمْرَةُ عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها أَنَّهَا كَانَتْ تَنْبِذُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم غُدْوَةً فَإِذَا كَانَ مِنَ الْعَشِيِّ فَتَعَشَّى شَرِبَ عَلَى عَشَائِهِ وَإِنْ فَضَلَ شَىْءٌ صَبَبْتُهُ - أَوْ فَرَغْتُهُ - ثُمَّ تَنْبِذُ لَهُ بِاللَّيْلِ فَإِذَا أَصْبَحَ تَغَدَّى فَشَرِبَ عَلَى غَدَائِهِ قَالَتْ نَغْسِلُ السِّقَاءَ غُدْوَةً وَعَشِيَّةً فَقَالَ لَهَا أَبِي مَرَّتَيْنِ فِي يَوْمٍ قَالَتْ نَعَمْ .
Бизга Мусаддад, унга ал-Муътамир ҳадис айтди: «Мен Шабиб ибн Абдул Маликнинг Муқотил ибн Ҳайёндан ривоят қилаётганини эшитдим». У: «Менга аммам Амра Оишадан — розияллаҳу анҳо — ҳадис айтдики, у Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам учун эрталаб набид тайёрларди. Кеч киргач, У кечки овқатни егач, овқати устидан ичарди. Агар бирор нарса ортиб қолса, мен уни тўкиб ташлардим — ёки идишни бўшатардим — сўнг у кечаси У учун набид тайёрларди. Тонг отганда, У нонушта қилиб, нонуштаси устидан ичарди. У: ‹Биз меш идишни эрталаб ва кечқурун ювардик› деди. Отам унга: ‹Бир кунда икки марта-я?› деди. У: ‹Ҳа› деди» деди.
حَدَّثَنَا مَخْلَدُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي عُمَرَ، يَحْيَى الْبَهْرَانِيِّ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ يُنْبَذُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الزَّبِيبُ فَيَشْرَبُهُ الْيَوْمَ وَالْغَدَ وَبَعْدَ الْغَدِ إِلَى مَسَاءِ الثَّالِثَةِ ثُمَّ يَأْمُرُ بِهِ فَيُسْقَى الْخَدَمَ أَوْ يُهَرَاقُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ مَعْنَى يُسْقَى الْخَدَمَ يُبَادَرُ بِهِ الْفَسَادُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ أَبُو عُمَرَ يَحْيَى بْنُ عُبَيْدٍ الْبَهْرَانِيُّ .
Бизга Махлад ибн Холид, унга Абу Муовия ал-Аъмашдан, у Абу Умар Яҳё ал-Баҳронийдан, у Ибн Аббосдан ҳадис айтди. У: «Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам учун майиздан набид тайёрланарди, У уни ўша куни, эртаси куни ва ундан кейинги куни — учинчи куннинг кечигача ичарди. Сўнг у (қолгани) ҳақида буюрар, у хизматчиларга ичириларди ёки тўкиб ташланарди» деди. Абу Довуд айтди: «Хизматчиларга ичириларди» нинг маъноси — унинг бузилишидан олдин (шошилиб ичириларди). Абу Довуд айтди: Абу Умар — Яҳё ибн Убайд ал-Баҳронийдир.