حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ، قَالَ سَمِعْتُ شَبِيبَ بْنَ عَبْدِ الْمَلِكِ، يُحَدِّثُ عَنْ مُقَاتِلِ بْنِ حَيَّانَ، قَالَ حَدَّثَتْنِي عَمَّتِي، عَمْرَةُ عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها أَنَّهَا كَانَتْ تَنْبِذُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم غُدْوَةً فَإِذَا كَانَ مِنَ الْعَشِيِّ فَتَعَشَّى شَرِبَ عَلَى عَشَائِهِ وَإِنْ فَضَلَ شَىْءٌ صَبَبْتُهُ - أَوْ فَرَغْتُهُ - ثُمَّ تَنْبِذُ لَهُ بِاللَّيْلِ فَإِذَا أَصْبَحَ تَغَدَّى فَشَرِبَ عَلَى غَدَائِهِ قَالَتْ نَغْسِلُ السِّقَاءَ غُدْوَةً وَعَشِيَّةً فَقَالَ لَهَا أَبِي مَرَّتَيْنِ فِي يَوْمٍ قَالَتْ نَعَمْ .
Бизга Мусаддад, унга ал-Муътамир ҳадис айтди: «Мен Шабиб ибн Абдул Маликнинг Муқотил ибн Ҳайёндан ривоят қилаётганини эшитдим». У: «Менга аммам Амра Оишадан — розияллаҳу анҳо — ҳадис айтдики, у Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам учун эрталаб набид тайёрларди. Кеч киргач, У кечки овқатни егач, овқати устидан ичарди. Агар бирор нарса ортиб қолса, мен уни тўкиб ташлардим — ёки идишни бўшатардим — сўнг у кечаси У учун набид тайёрларди. Тонг отганда, У нонушта қилиб, нонуштаси устидан ичарди. У: ‹Биз меш идишни эрталаб ва кечқурун ювардик› деди. Отам унга: ‹Бир кунда икки марта-я?› деди. У: ‹Ҳа› деди» деди.