باب فِي مَالِ الْكَعْبَةِ
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مُحَمَّدٍ الْمُحَارِبِيُّ، عَنِ الشَّيْبَانِيِّ، عَنْ وَاصِلٍ الأَحْدَبِ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ شَيْبَةَ، - يَعْنِي ابْنَ عُثْمَانَ - قَالَ قَعَدَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ - رضى الله عنه - فِي مَقْعَدِكَ الَّذِي أَنْتَ فِيهِ فَقَالَ لاَ أَخْرُجُ حَتَّى أَقْسِمَ مَالَ الْكَعْبَةِ . قَالَ قُلْتُ مَا أَنْتَ بِفَاعِلٍ . قَالَ بَلَى لأَفْعَلَنَّ . قَالَ قُلْتُ مَا أَنْتَ بِفَاعِلٍ . قَالَ لِمَ قُلْتُ لأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ رَأَى مَكَانَهُ وَأَبُو بَكْرٍ - رضى الله عنه - وَهُمَا أَحْوَجُ مِنْكَ إِلَى الْمَالِ فَلَمْ يُخْرِجَاهُ . فَقَامَ فَخَرَجَ .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон ибн Муҳаммад ал-Муҳорибий Шайбонийдан, у Восил ал-Аҳдабдан, у Шақийқдан, у Шайба — яъни ибн Усмондан — ривоят қилди. У деди: Умар ибн Хаттоб розияллаҳу анҳу сен турган ўша жойга ўтирди ва: «Каъба молини тақсимламагунча чиқмайман», деди. Мен: «Сен бундай қилмайсан», дедим. У: «Йўқ, албатта қиламан», деди. Мен: «Сен бундай қилмайсан», дедим. У: «Нега?» деди. Мен: «Чунки Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ва Абу Бакр розияллаҳу анҳу унинг ўрнини кўрганлар, улар иккиси бу молга сендан кўра муҳтожроқ бўла туриб, уни чиқармаганлар», дедим. Шунда у туриб чиқиб кетди.
حَدَّثَنَا حَامِدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ إِنْسَانٍ الطَّائِفِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنِ الزُّبَيْرِ، قَالَ لَمَّا أَقْبَلْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ لِيَّةَ حَتَّى إِذَا كُنَّا عِنْدَ السِّدْرَةِ وَقَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي طَرَفِ الْقَرْنِ الأَسْوَدِ حَذْوَهَا فَاسْتَقْبَلَ نَخِبًا بِبَصَرِهِ وَقَالَ مَرَّةً وَادِيَهُ وَوَقَفَ حَتَّى اتَّقَفَ النَّاسُ كُلُّهُمْ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ صَيْدَ وَجٍّ وَعِضَاهَهُ حَرَامٌ مُحَرَّمٌ لِلَّهِ " . وَذَلِكَ قَبْلَ نُزُولِهِ الطَّائِفَ وَحِصَارِهِ لِثَقِيفٍ .
Бизга Ҳомид ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн ал-Ҳорис Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Инсон ат-Тоифийдан, у отасидан, у Урва ибн Зубайрдан, у Зубайрдан ривоят қилди. У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Лийядан қайтиб келаётганимизда, Сидра (дарахти) олдига етганимизда, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг рўпарасидаги Қарн ал-Асвад четида тўхтадилар ва Нахбга кўзларини тикдилар — бир марта «водийсига» деди (ровий) — ва барча одамлар тўхтагунича тўхтаб турдилар. Сўнг: «Албатта, Важжнинг ови ва ўсимликлари ҳаром, Аллаҳ учун ҳаром қилингандир», дедилар. Бу у зотнинг Тоифга тушишидан ва Сақийфни қамал қилишидан олдин эди.