حَدَّثَنَا حَامِدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ إِنْسَانٍ الطَّائِفِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنِ الزُّبَيْرِ، قَالَ لَمَّا أَقْبَلْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ لِيَّةَ حَتَّى إِذَا كُنَّا عِنْدَ السِّدْرَةِ وَقَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي طَرَفِ الْقَرْنِ الأَسْوَدِ حَذْوَهَا فَاسْتَقْبَلَ نَخِبًا بِبَصَرِهِ وَقَالَ مَرَّةً وَادِيَهُ وَوَقَفَ حَتَّى اتَّقَفَ النَّاسُ كُلُّهُمْ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ صَيْدَ وَجٍّ وَعِضَاهَهُ حَرَامٌ مُحَرَّمٌ لِلَّهِ " . وَذَلِكَ قَبْلَ نُزُولِهِ الطَّائِفَ وَحِصَارِهِ لِثَقِيفٍ .
Бизга Ҳомид ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн ал-Ҳорис Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Инсон ат-Тоифийдан, у отасидан, у Урва ибн Зубайрдан, у Зубайрдан ривоят қилди. У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Лийядан қайтиб келаётганимизда, Сидра (дарахти) олдига етганимизда, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг рўпарасидаги Қарн ал-Асвад четида тўхтадилар ва Нахбга кўзларини тикдилар — бир марта «водийсига» деди (ровий) — ва барча одамлар тўхтагунича тўхтаб турдилар. Сўнг: «Албатта, Важжнинг ови ва ўсимликлари ҳаром, Аллаҳ учун ҳаром қилингандир», дедилар. Бу у зотнинг Тоифга тушишидан ва Сақийфни қамал қилишидан олдин эди.