حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ غَيْلاَنَ بْنِ جَرِيرٍ، عَنْ مُطَرِّفٍ، قَالَ صَلَّيْتُ أَنَا وَعِمْرَانُ بْنُ حُصَيْنٍ، خَلْفَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ - رضى الله عنه - فَكَانَ إِذَا سَجَدَ كَبَّرَ وَإِذَا رَكَعَ كَبَّرَ وَإِذَا نَهَضَ مِنَ الرَّكْعَتَيْنِ كَبَّرَ فَلَمَّا انْصَرَفْنَا أَخَذَ عِمْرَانُ بِيَدِي وَقَالَ لَقَدْ صَلَّى هَذَا قِبَلَ أَوْ قَالَ لَقَدْ صَلَّى بِنَا هَذَا قِبَلَ صَلاَةِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Ҳаммод ривоят қилди, у Ғайлон ибн Жарирдан, у Мутаррифдан ривоят қилди: «Мен ва Имрон ибн Ҳусайн Алий ибн Абу Толиб розияллаҳу анҳунинг орқасида намоз ўқидик. У сажда қилганда такбир айтар, руку қилганда такбир айтар, икки ракатдан турганда такбир айтар эди. (Намоз)дан чиққанимизда, Имрон қўлимдан ушлаб: ‹Бу (киши) энди (саҳобалар орасида унутилган) илгариги (соф) намозни ўқиди›, ёки: ‹Бу (киши) биз билан илгариги Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намозини ўқиди›, деди.»
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ، حَدَّثَنَا أَبِي وَبَقِيَّةُ، عَنْ شُعَيْبٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، وَأَبُو سَلَمَةَ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، كَانَ يُكَبِّرُ فِي كُلِّ صَلاَةٍ مِنَ الْمَكْتُوبَةِ وَغَيْرِهَا يُكَبِّرُ حِينَ يَقُومُ ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْكَعُ ثُمَّ يَقُولُ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ ثُمَّ يَقُولُ رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ قَبْلَ أَنْ يَسْجُدَ ثُمَّ يَقُولُ اللَّهُ أَكْبَرُ حِينَ يَهْوِي سَاجِدًا ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَسْجُدُ ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَقُومُ مِنَ الْجُلُوسِ فِي اثْنَتَيْنِ فَيَفْعَلُ ذَلِكَ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ حَتَّى يَفْرُغَ مِنَ الصَّلاَةِ ثُمَّ يَقُولُ حِينَ يَنْصَرِفُ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنِّي لأَقْرَبُكُمْ شَبَهًا بِصَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِنْ كَانَتْ هَذِهِ لَصَلاَتُهُ حَتَّى فَارَقَ الدُّنْيَا . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا الْكَلاَمُ الأَخِيرُ يَجْعَلُهُ مَالِكٌ وَالزُّبَيْدِيُّ وَغَيْرُهُمَا عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ وَوَافَقَ عَبْدُ الأَعْلَى عَنْ مَعْمَرٍ شُعَيْبَ بْنَ أَبِي حَمْزَةَ عَنِ الزُّهْرِيِّ .
Бизга Амр ибн Усмон ривоят қилди, бизга отам ва Бақийя ривоят қилди, улар Шуъайбдан, у Зуҳрийдан ривоят қилди: «Менга Абу Бакр ибн Абдурраҳмон ва Абу Салама хабар беришича, Абу Ҳурайра ҳар бир намозда — фарз бўлсин, бошқа бўлсин — такбир айтар эди: турганда такбир айтар, сўнг руку қилганда такбир айтар, сўнг ‹Самиаллаҳу лиман ҳамидаҳ› дер, сўнг сажда қилишдан олдин ‹Роббана ва лакал-ҳамд› дер, сўнг саждага эгилганда ‹Аллаҳу акбар› дер, сўнг бошини кўтарганда такбир айтар, сўнг (яна) сажда қилганда такбир айтар, сўнг бошини кўтарганда такбир айтар, сўнг икки (ракат)дан ўтиришдан турганда такбир айтар эди. Буни ҳар ракатда намоздан тугагунча қилар эди. Сўнг (намоз)дан чиққанида: ‹Жоним Қўлида бўлган Зотга қасамки, мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намозларига энг ўхшашингизман, бу (намоз) уларнинг дунёдан кетгунларича бўлган намозлари эди›, дер эди.» Абу Довуд айтди: «Бу охирги сўзни Молик, аз-Зубайдий ва бошқалар Зуҳрийдан, у Алий ибн Ҳусайндан (деб) қиладилар. Абдул-Аъло Маъмардан ривоят қилиб, Шуъайб ибн Абу Ҳамзага Зуҳрийдан (ривоятда) мувофиқ келди.»
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، وَابْنُ الْمُثَنَّى، قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عِمْرَانَ، - قَالَ ابْنُ بَشَّارٍ الشَّامِيِّ وَقَالَ أَبُو دَاوُدَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْعَسْقَلاَنِيُّ - عَنِ ابْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبْزَى، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكَانَ لاَ يُتِمُّ التَّكْبِيرَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ مَعْنَاهُ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ وَأَرَادَ أَنْ يَسْجُدَ لَمْ يُكَبِّرْ وَإِذَا قَامَ مِنَ السُّجُودِ لَمْ يُكَبِّرْ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ва Ибнул-Мусанно ривоят қилди, иккаласи: бизга Абу Довуд ривоят қилди, дедилар, бизга Шуъба ривоят қилди, у ал-Ҳасан ибн Имрондан — Ибн Башшор: аш-Шомий, деди, Абу Довуд эса: Абу Абдуллаҳ ал-Асқалоний, деди — у Ибн Абдурраҳмон ибн Абзодан, у отасидан ривоят қилдики, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан намоз ўқиди ва у (Набий) такбирни тўлиқ қилмас эдилар. Абу Довуд айтди: «Унинг маъноси: бошини рукудан кўтариб, сажда қилмоқчи бўлганларида такбир айтмас эдилар ва саждадан турганларида такбир айтмас эдилар.»