حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، وَابْنُ الْمُثَنَّى، قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عِمْرَانَ، - قَالَ ابْنُ بَشَّارٍ الشَّامِيِّ وَقَالَ أَبُو دَاوُدَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْعَسْقَلاَنِيُّ - عَنِ ابْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبْزَى، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكَانَ لاَ يُتِمُّ التَّكْبِيرَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ مَعْنَاهُ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ وَأَرَادَ أَنْ يَسْجُدَ لَمْ يُكَبِّرْ وَإِذَا قَامَ مِنَ السُّجُودِ لَمْ يُكَبِّرْ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ва Ибнул-Мусанно ривоят қилди, иккаласи: бизга Абу Довуд ривоят қилди, дедилар, бизга Шуъба ривоят қилди, у ал-Ҳасан ибн Имрондан — Ибн Башшор: аш-Шомий, деди, Абу Довуд эса: Абу Абдуллаҳ ал-Асқалоний, деди — у Ибн Абдурраҳмон ибн Абзодан, у отасидан ривоят қилдики, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан намоз ўқиди ва у (Набий) такбирни тўлиқ қилмас эдилар. Абу Довуд айтди: «Унинг маъноси: бошини рукудан кўтариб, сажда қилмоқчи бўлганларида такбир айтмас эдилар ва саждадан турганларида такбир айтмас эдилар.»