Сунани Абу Довуд — 620-ҳадис

Намоз китоби · Маъмумнинг имомга эргашиши буюрилгани

620-ҳадисСунани Абу Довуд · Намоз китоби

حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ يَزِيدَ الْخَطْمِيَّ، يَخْطُبُ النَّاسَ قَالَ حَدَّثَنَا الْبَرَاءُ، - وَهُوَ غَيْرُ كَذُوبٍ - أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا رَفَعُوا رُءُوسَهُمْ مِنَ الرُّكُوعِ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَامُوا قِيَامًا فَإِذَا رَأَوْهُ قَدْ سَجَدَ سَجَدُوا ‏.‏

Бизга Ҳафс ибн Умар ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Абу Ишоқдан ривоят қилди. У деди: Мен Абдуллаҳ ибн Язид ал-Хатмийни одамларга хутба қилаётганини эшитдим. У деди: Бизга Баро ривоят қилди — у ёлғончи эмас — уларнинг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан рукудан бошларини кўтарганларида тик туришларини, уни сажда қилганини кўрганларида эса сажда қилишларини айтди.

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам

Сунани Термизий, 202-ҳадисНамоз китоби

Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг муаззини сустлик билан (сабр) қилар, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг чиққанини кўрмагунча иқомат айтмас, уни кўрган заҳоти намозга иқомат айтар эди.

Сунани Термизий, 3283-ҳадисТафсир китоби

Кўнгил кўрган нарсасини ёлғон демади Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Жибрилни рафрафдан (яшил кўрпа) бир либосда, осмон ва ер орасини тўлдирган ҳолда кўрдилар.

Сунани Абу Довуд, 1168-ҳадисЁмғир сўраш намози

ки, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг Заврога яқин Аҳжор аз-Зайт жойида тик туриб, қўлларини юзлари рўпарасига кўтариб, улардан бошларидан оширмаган ҳолда, дуо қилиб ёмғир тилаганларини кўрди.

Сунани Насоий, 1275-ҳадисСаҳв китоби

ки), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ташаҳҳудда ўтирганларида, чап кафтларини чап сонларига қўйиб, кўрсаткич бармоқлари билан ишора қилар, кўзлари ишораларидан ошиб ўтмас (ишора қилган бармоқларига…

Сунани Насоий, 829-ҳадисИмомлик китоби

ки, улар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан намоз ўқиётганларида, у киши бошларини рукудан кўтарганларида, улар у кишини сажда қилганларини кўргунларича тик турардилар, сўнгра сажда қилардилар.

Сунани Насоий, 1204-ҳадисСаҳв китоби

ки), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Умомани кўтарган ҳолда намоз ўқирдилар: сажда қилганларида уни қўяр, тик турганларида уни яна кўтариб олар эдилар.