وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سِمَاكِ، بْنِ حَرْبٍ قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ سَمُرَةَ، سُئِلَ عَنْ شَيْبِ النَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم فَقَالَ كَانَ إِذَا دَهَنَ رَأْسَهُ لَمْ يُرَ مِنْهُ شَىْءٌ وَإِذَا لَمْ يَدْهُنْ رُئِيَ مِنْهُ .
Ва бизга Муҳаммад ибн Мусанно ривоят қилиб: Бизга Абу Довуд Сулаймон ибн Довуд ривоят қилиб: Бизга Шуъба Симок ибн Ҳарбдан ривоят қилиб деди: Мен Жобир ибн Самурадан эшитдим, ундан Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг оқарган сочлари ҳақида сўралди. У: «У зот бошларига мой суртганларида ундан ҳеч нарса кўринмас, суртмаганларида эса кўринар эди» деди.