حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مِهْرَانَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الأَبْعَدُ فَالأَبْعَدُ مِنَ الْمَسْجِدِ أَعْظَمُ أَجْرًا " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Яҳё ривоят қилди, у ибн Абу Зиъбдан, у Абдурраҳмон ибн Миҳрондан, у Абдурраҳмон ибн Саъддан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди. У зот айтдилар: «Масжиддан энг узоғи, яна энг узоғи — савоби энг каттадир.»
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ التَّيْمِيُّ، أَنَّ أَبَا عُثْمَانَ، حَدَّثَهُ عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، قَالَ كَانَ رَجُلٌ لاَ أَعْلَمُ أَحَدًا مِنَ النَّاسِ مِمَّنْ يُصَلِّي الْقِبْلَةَ مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ أَبْعَدَ مَنْزِلاً مِنَ الْمَسْجِدِ مِنْ ذَلِكَ الرَّجُلِ وَكَانَ لاَ تُخْطِئُهُ صَلاَةٌ فِي الْمَسْجِدِ فَقُلْتُ لَوِ اشْتَرَيْتَ حِمَارًا تَرْكَبُهُ فِي الرَّمْضَاءِ وَالظُّلْمَةِ . فَقَالَ مَا أُحِبُّ أَنَّ مَنْزِلِي إِلَى جَنْبِ الْمَسْجِدِ فَنُمِيَ الْحَدِيثُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَهُ عَنْ قَوْلِهِ ذَلِكَ فَقَالَ أَرَدْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ يُكْتَبَ لِي إِقْبَالِي إِلَى الْمَسْجِدِ وَرُجُوعِي إِلَى أَهْلِي إِذَا رَجَعْتُ . فَقَالَ " أَعْطَاكَ اللَّهُ ذَلِكَ كُلَّهُ أَنْطَاكَ اللَّهُ جَلَّ وَعَزَّ مَا احْتَسَبْتَ كُلَّهُ أَجْمَعَ " .
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ан-Нуфайлий ривоят қилди, бизга Зуҳайр ривоят қилди, бизга Сулаймон ат-Таймий ривоят қилди: Абу Усмон унга Убай ибн Каъбдан ривоят қилди. У айтди: «Бир киши бор эди — Мадина аҳлидан қиблага (қараб) намоз ўқийдиганлардан масжидга уйи ўша кишидан узоқроқ бирортасини билмас эдим. Шундай бўлса-да, ундан масжиддаги бирор намоз қочмас (ўтиб кетмас) эди. Мен: ‹Иссиқ қум ва зулматда миниб боришинг учун бир эшак сотиб олсанг-чи› дедим. У: ‹Уйим масжид ёнида бўлишини хоҳламайман› деди.» Сўнг бу сўз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга етказилди. У зот ундан бу сўзи ҳақида сўрадилар. У: «Ё Расулуллаҳ, масжидга боришим ҳам, қайтганимда аҳлимга қайтишим ҳам менга (савоб) ёзилишини истадим» деди. Шунда у зот: «Аллаҳ сенга буларнинг барчасини берди — Аллаҳ жалла ва азза сен умид қилган нарсанинг барчасини тўла-тўкис сенга ато этди» дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو تَوْبَةَ، حَدَّثَنَا الْهَيْثَمُ بْنُ حُمَيْدٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ الْحَارِثِ، عَنِ الْقَاسِمِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ خَرَجَ مِنْ بَيْتِهِ مُتَطَهِّرًا إِلَى صَلاَةٍ مَكْتُوبَةٍ فَأَجْرُهُ كَأَجْرِ الْحَاجِّ الْمُحْرِمِ وَمَنْ خَرَجَ إِلَى تَسْبِيحِ الضُّحَى لاَ يُنْصِبُهُ إِلاَّ إِيَّاهُ فَأَجْرُهُ كَأَجْرِ الْمُعْتَمِرِ وَصَلاَةٌ عَلَى أَثَرِ صَلاَةٍ لاَ لَغْوَ بَيْنَهُمَا كِتَابٌ فِي عِلِّيِّينَ " .
Бизга Абу Тавба ривоят қилди, бизга ал-Ҳайсам ибн Ҳумайд ривоят қилди, у Яҳё ибн ал-Ҳорисдан, у ал-Қосим Абу Абдурраҳмондан, у Абу Умомадан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам айтдилар: «Ким уйидан таҳоратли ҳолда фарз намозга чиқса, унинг ажри эҳромли ҳожининг ажри кабидир. Ким чошт намозига (дуҳо тасбиҳига) — уни фақат ўша (савоб) ҳаракатга келтирган ҳолда — чиқса, унинг ажри умра қилувчининг ажри кабидир. Бир намоздан кейин ортидан ўқилган, орасида беҳуда (гап) бўлмаган намоз — Иллийюндаги бир китобдир.»
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " صَلاَةُ الرَّجُلِ فِي جَمَاعَةٍ تَزِيدُ عَلَى صَلاَتِهِ فِي بَيْتِهِ وَصَلاَتِهِ فِي سُوقِهِ خَمْسًا وَعِشْرِينَ دَرَجَةً وَذَلِكَ بِأَنَّ أَحَدَكُمْ إِذَا تَوَضَّأَ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ وَأَتَى الْمَسْجِدَ لاَ يُرِيدُ إِلاَّ الصَّلاَةَ وَلاَ يَنْهَزُهُ إِلاَّ الصَّلاَةُ لَمْ يَخْطُ خَطْوَةً إِلاَّ رُفِعَ لَهُ بِهَا دَرَجَةٌ وَحُطَّ عَنْهُ بِهَا خَطِيئَةٌ حَتَّى يَدْخُلَ الْمَسْجِدَ فَإِذَا دَخَلَ الْمَسْجِدَ كَانَ فِي صَلاَةٍ مَا كَانَتِ الصَّلاَةُ هِيَ تَحْبِسُهُ وَالْمَلاَئِكَةُ يُصَلُّونَ عَلَى أَحَدِكُمْ مَا دَامَ فِي مَجْلِسِهِ الَّذِي صَلَّى فِيهِ يَقُولُونَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لَهُ اللَّهُمَّ ارْحَمْهُ اللَّهُمَّ تُبْ عَلَيْهِ مَا لَمْ يُؤْذِ فِيهِ أَوْ يُحْدِثْ فِيهِ " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абу Муовия Аъмашдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) шундай деди: «Кишининг жамоат билан ўқиган намози унинг ўз уйидаги ва бозоридаги намозидан йигирма беш даражага ортиқдир. Бунинг сабаби шуки, бирингиз таҳорат қилиб, таҳоратни чиройли қилса ва фақат намозни кўзлаб, уни фақат намоздан бошқа нарса ҳаракатга келтирмаган ҳолда масжидга келса, масжидга киргунига қадар ҳар бир қадами эвазига унга албатта бир даража кўтарилади ва бир хатоси тўкиб ташланади. Масжидга киргач эса, уни намоз тўсиб турган экан, намозда ҳисобланади. Малоикалар эса бирингиз ўзи намоз ўқиган жойида турган экан, унга: ‹Аллаҳим, уни мағфират қил, Аллаҳим, унга раҳм қил, Аллаҳим, унинг тавбасини қабул қил› деб, у киши адаб бузмагани ёки таҳоратини синдирмаганидек вақтгача саловот айтиб турадилар.»
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ هِلاَلِ بْنِ مَيْمُونٍ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الصَّلاَةُ فِي جَمَاعَةٍ تَعْدِلُ خَمْسًا وَعِشْرِينَ صَلاَةً فَإِذَا صَلاَّهَا فِي فَلاَةٍ فَأَتَمَّ رُكُوعَهَا وَسُجُودَهَا بَلَغَتْ خَمْسِينَ صَلاَةً " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ قَالَ عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ زِيَادٍ فِي الْحَدِيثِ " صَلاَةُ الرَّجُلِ فِي الْفَلاَةِ تُضَاعَفُ عَلَى صَلاَتِهِ فِي الْجَمَاعَةِ " . وَسَاقَ الْحَدِيثَ .
Бизга Муҳаммад ибн Исо ривоят қилди, бизга Абу Муовия Ҳилол ибн Маймундан, у Ато ибн Язиддан, у Абу Саъид Худрийдан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Жамоат билан ўқилган намоз йигирма беш намозга тенг. Агар уни очиқ далада ўқиб, руку ва саждасини тўлиқ адо этса, эллик намозга етади.» Абу Довуд деди: Абдулвоҳид ибн Зиёд бу ҳадисда: «Кишининг далада ўқиган намози жамоатдаги намозидан ортиқча тақдирланади» деди ва ҳадисни давом эттирди.