حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ التَّيْمِيُّ، أَنَّ أَبَا عُثْمَانَ، حَدَّثَهُ عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، قَالَ كَانَ رَجُلٌ لاَ أَعْلَمُ أَحَدًا مِنَ النَّاسِ مِمَّنْ يُصَلِّي الْقِبْلَةَ مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ أَبْعَدَ مَنْزِلاً مِنَ الْمَسْجِدِ مِنْ ذَلِكَ الرَّجُلِ وَكَانَ لاَ تُخْطِئُهُ صَلاَةٌ فِي الْمَسْجِدِ فَقُلْتُ لَوِ اشْتَرَيْتَ حِمَارًا تَرْكَبُهُ فِي الرَّمْضَاءِ وَالظُّلْمَةِ . فَقَالَ مَا أُحِبُّ أَنَّ مَنْزِلِي إِلَى جَنْبِ الْمَسْجِدِ فَنُمِيَ الْحَدِيثُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَهُ عَنْ قَوْلِهِ ذَلِكَ فَقَالَ أَرَدْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ يُكْتَبَ لِي إِقْبَالِي إِلَى الْمَسْجِدِ وَرُجُوعِي إِلَى أَهْلِي إِذَا رَجَعْتُ . فَقَالَ " أَعْطَاكَ اللَّهُ ذَلِكَ كُلَّهُ أَنْطَاكَ اللَّهُ جَلَّ وَعَزَّ مَا احْتَسَبْتَ كُلَّهُ أَجْمَعَ " .
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ан-Нуфайлий ривоят қилди, бизга Зуҳайр ривоят қилди, бизга Сулаймон ат-Таймий ривоят қилди: Абу Усмон унга Убай ибн Каъбдан ривоят қилди. У айтди: «Бир киши бор эди — Мадина аҳлидан қиблага (қараб) намоз ўқийдиганлардан масжидга уйи ўша кишидан узоқроқ бирортасини билмас эдим. Шундай бўлса-да, ундан масжиддаги бирор намоз қочмас (ўтиб кетмас) эди. Мен: ‹Иссиқ қум ва зулматда миниб боришинг учун бир эшак сотиб олсанг-чи› дедим. У: ‹Уйим масжид ёнида бўлишини хоҳламайман› деди.» Сўнг бу сўз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга етказилди. У зот ундан бу сўзи ҳақида сўрадилар. У: «Ё Расулуллаҳ, масжидга боришим ҳам, қайтганимда аҳлимга қайтишим ҳам менга (савоб) ёзилишини истадим» деди. Шунда у зот: «Аллаҳ сенга буларнинг барчасини берди — Аллаҳ жалла ва азза сен умид қилган нарсанинг барчасини тўла-тўкис сенга ато этди» дедилар.