حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا أَزْهَرُ السَّمَّانُ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ قَيْسِ بْنِ عُبَادٍ، قَالَ كُنْتُ جَالِسًا فِي مَسْجِدِ الْمَدِينَةِ، فَدَخَلَ رَجُلٌ عَلَى وَجْهِهِ أَثَرُ الْخُشُوعِ، فَقَالُوا هَذَا رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ. فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ تَجَوَّزَ فِيهِمَا ثُمَّ خَرَجَ، وَتَبِعْتُهُ فَقُلْتُ إِنَّكَ حِينَ دَخَلْتَ الْمَسْجِدَ قَالُوا هَذَا رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ. قَالَ وَاللَّهِ مَا يَنْبَغِي لأَحَدٍ أَنْ يَقُولَ مَا لاَ يَعْلَمُ وَسَأُحَدِّثُكَ لِمَ ذَاكَ رَأَيْتُ رُؤْيَا عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَصَصْتُهَا عَلَيْهِ، وَرَأَيْتُ كَأَنِّي فِي رَوْضَةٍ ـ ذَكَرَ مِنْ سَعَتِهَا وَخُضْرَتِهَا ـ وَسْطَهَا عَمُودٌ مِنْ حَدِيدٍ، أَسْفَلُهُ فِي الأَرْضِ وَأَعْلاَهُ فِي السَّمَاءِ، فِي أَعْلاَهُ عُرْوَةٌ فَقِيلَ لَهُ ارْقَهْ. قُلْتُ لاَ أَسْتَطِيعُ. فَأَتَانِي مِنْصَفٌ فَرَفَعَ ثِيَابِي مِنْ خَلْفِي، فَرَقِيتُ حَتَّى كُنْتُ فِي أَعْلاَهَا، فَأَخَذْتُ بِالْعُرْوَةِ، فَقِيلَ لَهُ اسْتَمْسِكْ. فَاسْتَيْقَظْتُ وَإِنَّهَا لَفِي يَدِي، فَقَصَصْتُهَا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " تِلْكَ الرَّوْضَةُ الإِسْلاَمُ، وَذَلِكَ الْعَمُودُ عَمُودُ الإِسْلاَمِ، وَتِلْكَ الْعُرْوَةُ عُرْوَةُ الْوُثْقَى، فَأَنْتَ عَلَى الإِسْلاَمِ حَتَّى تَمُوتَ ". وَذَاكَ الرَّجُلُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلاَمٍ. وَقَالَ لِي خَلِيفَةُ حَدَّثَنَا مُعَاذٌ، حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنْ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا قَيْسُ بْنُ عُبَادٍ، عَنِ ابْنِ سَلاَمٍ، قَالَ وَصِيفٌ مَكَانَ مِنْصَفٌ.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад менга айтди, Азҳар Саммон бизга айтди, Ибн Авндан, Муҳаммаддан, Қайс ибн Убоддан, у деди: Мен Мадина масжидида ўтирган эдим, шу пайт юзида хушуъ (хокисорлик) изи бўлган бир киши кирди. (Одамлар): «Бу — жаннат аҳлидан бир киши», дедилар. У икки ракат намоз ўқиди, уларда (жуда) қисқартирди, сўнг чиқди. Мен унинг ортидан эргашдим ва: «Сен масжидга кирганингда, (одамлар): ‹Бу жаннат аҳлидан бир киши›, дедилар», дедим. У: «Аллаҳга қасам, ҳеч кимга билмаган нарсасини айтиш лойиқ эмас; мен сенга нега (улар шундай деганини) ҳикоя қиламан: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида бир туш кўрдим ва уни унга ҳикоя қилдим. Мен гўё бир боғда (рауза) — унинг кенглиги ва кўкатини (яшиллиги) зикр қилди — унинг ўртаси(да)да темирдан бир устун (турган) ҳолда (кўрдим), унинг ости ерда, тепаси осмонда, тепасида бир ҳалқа (урва) бор эди. (Менга): ‹Унга чиқ›, дейилди. Мен: ‹Эплай олмайман›, дедим. Шунда менга бир хизматкор (минсаф) келди ва кийимларимни ортимдан кўтарди, мен чиқдим, токи унинг тепасида бўлдим ва ҳалқани ушлади. (Менга): ‹Маҳкам ушла›, дейилди. Мен уйғондим, ҳолбуки у (ҳалқа) қўлимда эди. Мен буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ҳикоя қилдим. У: ‹У боғ Ислом, у устун Ислом устуни, у ҳалқа эса маҳкам ҳалқа (урватул-вусқо)дир; сен ўлгунингча Ислом устида (собит)сан›, деди». У киши Абдуллаҳ ибн Салом эди. Менга Халифа (ҳам) айтди: Муоз бизга айтди, Ибн Авн бизга айтди, Муҳаммаддан, Қайс ибн Убод бизга айтди, Ибн Саломдан, у: «Минсаф ўрнида васиф (хизматчи)», деди.