حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَبَّادِ بْنِ جَبَلَةَ بْنِ أَبِي رَوَّادٍ، حَدَّثَنَا حَرَمِيُّ بْنُ عُمَارَةَ، حَدَّثَنَا قُرَّةُ بْنُ خَالِدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، قَالَ قَالَ قَيْسُ بْنُ عُبَادٍ كُنْتُ فِي حَلْقَةٍ فِيهَا سَعْدُ بْنُ مَالِكٍ وَابْنُ عُمَرَ فَمَرَّ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلاَمٍ فَقَالُوا هَذَا رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ . فَقُمْتُ فَقُلْتُ لَهُ إِنَّهُمْ قَالُوا كَذَا وَكَذَا . قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا كَانَ يَنْبَغِي لَهُمْ أَنْ يَقُولُوا مَا لَيْسَ لَهُمْ بِهِ عِلْمٌ إِنَّمَا رَأَيْتُ كَأَنَّ عَمُودًا وُضِعَ فِي رَوْضَةٍ خَضْرَاءَ فَنُصِبَ فِيهَا وَفِي رَأْسِهَا عُرْوَةٌ وَفِي أَسْفَلِهَا مِنْصَفٌ - وَالْمِنْصَفُ الْوَصِيفُ - فَقِيلَ لِيَ ارْقَهْ . فَرَقِيتُ حَتَّى أَخَذْتُ بِالْعُرْوَةِ فَقَصَصْتُهَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَمُوتُ عَبْدُ اللَّهِ وَهُوَ آخِذٌ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى " .
Бизга Муҳаммад ибн Амр ибн Аббод ибн Жабала ибн Абу Раввод ҳадис айтди, бизга Ҳаррамий ибн Умора ҳадис айтди, бизга Қурра ибн Холид Муҳаммад ибн Сириндан ривоят қилиб айтди: Қайс ибн Убод деди: Мен бир ҳалқада эдим, унда Саъд ибн Молик ва Ибн Умар бор эди. Шунда Абдуллаҳ ибн Салом ўтди ва улар: «Бу киши жаннат аҳлидандир», дедилар. Мен туриб, унга: «Улар шундай-шундай дедилар», дедим. У: «Субҳаналлаҳ! Уларга ўзларида илм бўлмаган нарсани айтишлари тўғри келмасди. Мен фақат гўё бир устун яшил боғга қўйилгандек кўрдим, у унда тикланган эди, тепасида бир ҳалқа, пастида эса бир минсаф — минсаф васиф (ёш хизматкор)дир — бор эди. Менга: Унга чиқ, дейилди. Мен ҳалқани ушлагунимча чиқдим. Буни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга айтдим, шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: Абдуллаҳ энг мустаҳкам ҳалқани (урватул-вусқони) ушлаган ҳолда ўлади, дедилар».