حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى الْعَنَزِيُّ، حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَوْنٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ قَيْسِ بْنِ عُبَادٍ، قَالَ كُنْتُ بِالْمَدِينَةِ فِي نَاسٍ فِيهِمْ بَعْضُ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَ رَجُلٌ فِي وَجْهِهِ أَثَرٌ مِنْ خُشُوعٍ فَقَالَ بَعْضُ الْقَوْمِ هَذَا رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ هَذَا رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ . فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ يَتَجَوَّزُ فِيهِمَا ثُمَّ خَرَجَ فَاتَّبَعْتُهُ فَدَخَلَ مَنْزِلَهُ وَدَخَلْتُ فَتَحَدَّثْنَا فَلَمَّا اسْتَأْنَسَ قُلْتُ لَهُ إِنَّكَ لَمَّا دَخَلْتَ قَبْلُ قَالَ رَجُلٌ كَذَا وَكَذَا قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا يَنْبَغِي لأَحَدٍ أَنْ يَقُولَ مَا لاَ يَعْلَمُ وَسَأُحَدِّثُكَ لِمَ ذَاكَ رَأَيْتُ رُؤْيَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَصَصْتُهَا عَلَيْهِ رَأَيْتُنِي فِي رَوْضَةٍ - ذَكَرَ سَعَتَهَا وَعُشْبَهَا وَخُضْرَتَهَا - وَوَسْطَ الرَّوْضَةِ عَمُودٌ مِنْ حَدِيدٍ أَسْفَلُهُ فِي الأَرْضِ وَأَعْلاَهُ فِي السَّمَاءِ فِي أَعْلاَهُ عُرْوَةٌ . فَقِيلَ لِي ارْقَهْ . فَقُلْتُ لَهُ لاَ أَسْتَطِيعُ . فَجَاءَنِي مِنْصَفٌ - قَالَ ابْنُ عَوْنٍ وَالْمِنْصَفُ الْخَادِمُ - فَقَالَ بِثِيَابِي مِنْ خَلْفِي - وَصَفَ أَنَّهُ رَفَعَهُ مِنْ خَلْفِهِ بِيَدِهِ - فَرَقِيتُ حَتَّى كُنْتُ فِي أَعْلَى الْعَمُودِ فَأَخَذْتُ بِالْعُرْوَةِ فَقِيلَ لِيَ اسْتَمْسِكْ . فَلَقَدِ اسْتَيْقَظْتُ وَإِنَّهَا لَفِي يَدِي فَقَصَصْتُهَا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " تِلْكَ الرَّوْضَةُ الإِسْلاَمُ وَذَلِكَ الْعَمُودُ عَمُودُ الإِسْلاَمِ وَتِلْكَ الْعُرْوَةُ عُرْوَةُ الْوُثْقَى وَأَنْتَ عَلَى الإِسْلاَمِ حَتَّى تَمُوتَ " . قَالَ وَالرَّجُلُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلاَمٍ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ал-Аназий ҳадис айтди, бизга Муоз ибн Муоз ҳадис айтди, бизга Абдуллаҳ ибн Авн Муҳаммад ибн Сириндан, у Қайс ибн Убоддан ривоят қилиб айтди: Мен Мадинада, орасида Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг баъзи саҳобалари бўлган бир гуруҳ одамлар ичида эдим. Шунда юзида хушуъ (Аллаҳга итоаткорлик) асари бўлган бир киши келди. Жамоадан баъзилари: «Бу киши жаннат аҳлидандир, бу киши жаннат аҳлидандир», дедилар. У икки ракат намозни қисқартириб ўқиди, сўнг чиқди, мен унга эргашдим. У уйига кирди, мен ҳам кирдим ва суҳбатлашдик. У менга унс олгач (яқинлашгач), мен унга: «Сен олдинроқ кирганингда, бир киши шундай-шундай деди», дедим. У: «Субҳаналлаҳ! Ҳеч кимга билмаган нарсасини гапириш тўғри келмайди, мен сенга бунинг сабабини айтиб бераман: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам замонларида бир туш кўриб, уни уларга айтдим. Ўзимни бир боғда кўрдим — унинг кенглигини, ўтини ва кўкаламзорлигини зикр қилди — боғнинг ўртасида темирдан бир устун бор эди, пастки қисми ерда, юқориси осмонда, унинг тепасида бир ҳалқа бор эди. Менга: Унга чиқ, дейилди. Мен унга: Қодир эмасман, дедим. Шунда менга бир минсаф — Ибн Авн деди: минсаф — хизматкордир — келди ва кийимларимни орқамдан (кўтарди) — у уни қўли билан орқасидан кўтарганини таърифлади — шунда мен устуннинг энг тепасига чиқиб, ҳалқани ушладим. Менга: Маҳкам ушла, дейилди. Мен уйғондим, у эса қўлимда эди. Буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга айтдим, шунда у: Ўша боғ — Ислом, ўша устун — Ислом устуни, ўша ҳалқа — энг мустаҳкам ҳалқа (урватул-вусқо)дир. Сен ўлгунингча Ислом узра (собит) бўласан, дедилар». У деди: Бу киши Абдуллаҳ ибн Салом эди.