حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَإِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، - وَاللَّفْظُ لِقُتَيْبَةَ - حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ مُسْهِرٍ، عَنْ خَرَشَةَ بْنِ الْحُرِّ، قَالَ كُنْتُ جَالِسًا فِي حَلْقَةٍ فِي مَسْجِدِ الْمَدِينَةِ - قَالَ - وَفِيهَا شَيْخٌ حَسَنُ الْهَيْئَةِ وَهُوَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلاَمٍ - قَالَ - فَجَعَلَ يُحَدِّثُهُمْ حَدِيثًا حَسَنًا - قَالَ - فَلَمَّا قَامَ قَالَ الْقَوْمُ مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَنْظُرَ إِلَى رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَلْيَنْظُرْ إِلَى هَذَا . قَالَ فَقُلْتُ وَاللَّهِ لأَتْبَعَنَّهُ فَلأَعْلَمَنَّ مَكَانَ بَيْتِهِ . قَالَ فَتَبِعْتُهُ فَانْطَلَقَ حَتَّى كَادَ أَنْ يَخْرُجَ مِنَ الْمَدِينَةِ ثُمَّ دَخَلَ مَنْزِلَهُ - قَالَ - فَاسْتَأْذَنْتُ عَلَيْهِ فَأَذِنَ لِي فَقَالَ مَا حَاجَتُكَ يَا ابْنَ أَخِي قَالَ فَقُلْتُ لَهُ سَمِعْتُ الْقَوْمَ يَقُولُونَ لَكَ لَمَّا قُمْتَ مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَنْظُرَ إِلَى رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَلْيَنْظُرْ إِلَى هَذَا . فَأَعْجَبَنِي أَنْ أَكُونَ مَعَكَ قَالَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِأَهْلِ الْجَنَّةِ وَسَأُحَدِّثُكَ مِمَّ قَالُوا ذَاكَ إِنِّي بَيْنَمَا أَنَا نَائِمٌ إِذْ أَتَانِي رَجُلٌ فَقَالَ لِي قُمْ . فَأَخَذَ بِيَدِي فَانْطَلَقْتُ مَعَهُ - قَالَ - فَإِذَا أَنَا بِجَوَادَّ عَنْ شِمَالِي - قَالَ - فَأَخَذْتُ لآخُذَ فِيهَا فَقَالَ لِي لاَ تَأْخُذْ فِيهَا فَإِنَّهَا طُرُقُ أَصْحَابِ الشِّمَالِ - قَالَ - فَإِذَا جَوَادُّ مَنْهَجٌ عَلَى يَمِيِنِي فَقَالَ لِي خُذْ هَا هُنَا . فَأَتَى بِي جَبَلاً فَقَالَ لِي اصْعَدْ - قَالَ - فَجَعَلْتُ إِذَا أَرَدْتُ أَنْ أَصْعَدَ خَرَرْتُ عَلَى اسْتِي - قَالَ - حَتَّى فَعَلْتُ ذَلِكَ مِرَارًا - قَالَ - ثُمَّ انْطَلَقَ بِي حَتَّى أَتَى بِي عَمُودًا رَأْسُهُ فِي السَّمَاءِ وَأَسْفَلُهُ فِي الأَرْضِ فِي أَعْلاَهُ حَلْقَةٌ فَقَالَ لِيَ . اصْعَدْ فَوْقَ هَذَا . قَالَ قُلْتُ كَيْفَ أَصْعَدُ هَذَا وَرَأْسُهُ فِي السَّمَاءِ - قَالَ - فَأَخَذَ بِيَدِي فَزَجَلَ بِي - قَالَ - فَإِذَا أَنَا مُتَعَلِّقٌ بِالْحَلْقَةِ - قَالَ - ثُمَّ ضَرَبَ الْعَمُودَ فَخَرَّ - قَالَ - وَبَقِيتُ مُتَعَلِّقًا بِالْحَلْقَةِ حَتَّى أَصْبَحْتُ - قَالَ - فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَصَصْتُهَا عَلَيْهِ فَقَالَ " أَمَّا الطُّرُقُ الَّتِي رَأَيْتَ عَنْ يَسَارِكَ فَهِيَ طُرُقُ أَصْحَابِ الشِّمَالِ - قَالَ - وَأَمَّا الطُّرُقُ الَّتِي رَأَيْتَ عَنْ يَمِينِكَ فَهِيَ طُرُقُ أَصْحَابِ الْيَمِينِ وَأَمَّا الْجَبَلُ فَهُوَ مَنْزِلُ الشُّهَدَاءِ وَلَنْ تَنَالَهُ وَأَمَّا الْعَمُودُ فَهُوَ عَمُودُ الإِسْلاَمِ وَأَمَّا الْعُرْوَةُ فَهِيَ عُرْوَةُ الإِسْلاَمِ وَلَنْ تَزَالَ مُتَمَسِّكًا بِهَا حَتَّى تَمُوتَ " .
Бизга Қутайба ибн Саъид ва Ишоқ ибн Иброҳим — лафз Қутайбаники — ҳадис айтди, бизга Жарир Аъмашдан, у Сулаймон ибн Мусъҳирдан, у Хараша ибн ал-Ҳурдан ривоят қилиб айтди: Мен Мадина масжидида бир ҳалқада ўтирган эдим. У деди: Унда кўриниши чиройли бир кекса киши бор эди, у Абдуллаҳ ибн Салом эди. У деди: У уларга чиройли бир ҳадис айтиб бера бошлади. У деди: У туриб кетганда, жамоа: «Кимни жаннат аҳлидан бир кишига қараш хурсанд қилса, мана шу кишига қарасин», дедилар. У деди: Мен: «Валлаҳи, мен албатта унга эргашаман ва унинг уйининг жойини билиб оламан», дедим. У деди: Сўнг унга эргашдим, у йўлга чиқди, ҳатто Мадинадан чиқишига оз қолди, сўнг уйига кирди. У деди: Мен ундан изн сўрадим, у менга изн берди ва: «Ҳожатинг нима, эй жияним?» деди. У деди: Мен унга: «Сен турганингда, жамоанинг сенга: Кимни жаннат аҳлидан бир кишига қараш хурсанд қилса, мана шу кишига қарасин, деяётганини эшитдим. Шунда сен билан бирга бўлиш мени ҳайратга солди», дедим. У: «Жаннат аҳлини Аллаҳ яхшироқ билгувчидир, мен сенга улар нега буни айтганини айтиб бераман. Мен ухлаб ётганимда, олдимга бир киши келди ва менга: Тур, деди. Сўнг қўлимдан ушлади, мен у билан бирга йўлга чиқдим. У деди: Қарасам, чап томонимда йўллар бор экан. У деди: Мен улардан (бирига) кирмоқчи бўлдим, у менга: Уларга кирма, чунки улар чап томон эгаларининг (дўзахийларнинг) йўлларидир, деди. У деди: Ўнг томонимда очиқ, равон бир йўл бор экан, у менга: Бу ердан кет, деди. Сўнг мени бир тоғга олиб келди ва менга: Чиқ, деди. У деди: Мен чиқмоқчи бўлганимда, думбам устига йиқилар эдим. У деди: Буни бир неча марта қилдим. У деди: Сўнг мени олиб борди, ҳатто боши осмонда, пасти ерда бўлган, тепасида бир ҳалқа бўлган устунга келтирди. У менга: Бунга, унинг устига чиқ, деди. Мен: Боши осмонда бўлган бунга қандай чиқаман? дедим. У деди: Сўнг қўлимдан ушлаб, мени (юқорига) ирғитди. У деди: Қарасам, мен ҳалқага осилиб турибман. У деди: Сўнг устунни урди, у қулаб тушди. У деди: Мен тонг отгунича ҳалқага осилиб қолдим. У деди: Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келиб, буни уларга айтдим. У: Сен чап томонингда кўрган йўллар — бу чап томон эгаларининг йўлларидир. У деди: Сен ўнг томонингда кўрган йўллар — бу ўнг томон эгаларининг йўлларидир. Тоғ эса — шаҳидларнинг масканидир, сен унга етолмайсан. Устун эса — Ислом устуни, ҳалқа эса — Ислом ҳалқасидир. Сен ўлгунингча унга маҳкам ёпишган ҳолда бўлаверасан, дедилар».