حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، سَمِعَ هُشَيْمًا، أَخْبَرَنَا حُصَيْنٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ، قَالَ مَرَرْتُ بِالرَّبَذَةِ فَإِذَا أَنَا بِأَبِي، ذَرٍّ ـ رضى الله عنه ـ فَقُلْتُ لَهُ مَا أَنْزَلَكَ مَنْزِلَكَ هَذَا قَالَ كُنْتُ بِالشَّأْمِ، فَاخْتَلَفْتُ أَنَا وَمُعَاوِيَةُ فِي الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلاَ يُنْفِقُونَهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ. قَالَ مُعَاوِيَةُ نَزَلَتْ فِي أَهْلِ الْكِتَابِ. فَقُلْتُ نَزَلَتْ فِينَا وَفِيهِمْ. فَكَانَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ فِي ذَاكَ، وَكَتَبَ إِلَى عُثْمَانَ ـ رضى الله عنه ـ يَشْكُونِي، فَكَتَبَ إِلَىَّ عُثْمَانُ أَنِ اقْدَمِ الْمَدِينَةَ. فَقَدِمْتُهَا فَكَثُرَ عَلَىَّ النَّاسُ حَتَّى كَأَنَّهُمْ لَمْ يَرَوْنِي قَبْلَ ذَلِكَ، فَذَكَرْتُ ذَاكَ لِعُثْمَانَ فَقَالَ لِي إِنْ شِئْتَ تَنَحَّيْتَ فَكُنْتَ قَرِيبًا. فَذَاكَ الَّذِي أَنْزَلَنِي هَذَا الْمَنْزِلَ، وَلَوْ أَمَّرُوا عَلَىَّ حَبَشِيًّا لَسَمِعْتُ وَأَطَعْتُ.
Али бизга айтди: У Ҳушаймни эшитди: Ҳусайн бизга хабар берди, Зайд ибн Ваҳбдан: У деди: Мен Разаба (деган жой)дан ўтдим, қарасам Абу Зарр розияллаҳу анҳу (олдида) эдим. Мен унга: ‹Сени бу жойингга нима туширди (келтирди)?› дедим. У: ‹Мен Шомда эдим, мен ва Муовия ‹олтин ва кумушни йиғиб, уни Аллаҳ йўлида инфоқ қилмайдиганлар› (ояти) ҳақида ихтилоф қилдик. Муовия: ‹Бу аҳли китоб ҳақида нозил бўлган› деди. Мен: ‹Бу биз ҳақимизда ҳам, улар ҳақида ҳам нозил бўлган› дедим. Шу (масала)да мен билан унинг орасида (тортишув) бўлди. У Усмон розияллаҳу анҳуга мендан шикоят қилиб (хат) ёзди. Усмон менга: ‹Мадинага кел› деб (хат) ёзди. Мен унга келдим, менга одамлар шундай кўпайди-ки, гўё улар мени бундан олдин кўрмагандай (эди). Мен буни Усмонга айтдим. У менга: ‹Агар хоҳласанг, (четга) чиқиб, (лекин) яқин (жойда) бўл› деди. Мана шу мени бу жойга туширган нарсадир. Агар улар менга бир ҳабаший (қора қулни) амир қилса ҳам, мен эшитар ва итоат қилар эдим› деди.