حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا عَبْثَرٌ، عَنْ سُلَيْمَانَ التَّيْمِيِّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، قَالَ كَانَ رَجُلٌ لاَ أَعْلَمُ رَجُلاً أَبْعَدَ مِنَ الْمَسْجِدِ مِنْهُ وَكَانَ لاَ تُخْطِئُهُ صَلاَةٌ - قَالَ - فَقِيلَ لَهُ أَوْ قُلْتُ لَهُ لَوِ اشْتَرَيْتَ حِمَارًا تَرْكَبُهُ فِي الظَّلْمَاءِ وَفِي الرَّمْضَاءِ . قَالَ مَا يَسُرُّنِي أَنَّ مَنْزِلِي إِلَى جَنْبِ الْمَسْجِدِ إِنِّي أُرِيدُ أَنْ يُكْتَبَ لِي مَمْشَاىَ إِلَى الْمَسْجِدِ وَرُجُوعِي إِذَا رَجَعْتُ إِلَى أَهْلِي . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَدْ جَمَعَ اللَّهُ لَكَ ذَلِكَ كُلَّهُ " .
Убайй ибн Каъб айтди: Бир киши бор эди — масжиддан ундан узоқроқ (яшовчи) бир кишини билмас эдим; ва ундан ҳеч бир намоз ўтиб кетмас эди (жамоатни қолдирмас эди). Унга айтилди — ёки мен унга айтдим: «Бир эшак сотиб олсанг — уни зулматда ва қизиган қум(ли иссиқ)да минсанг (бўлар эди)». У: «Уйим масжид ёнида бўлиши мени севинтирмайди; мен масжидга юриб боришим ва аҳлимга қайтганимда қайтишим (қадамларим) менга ёзилишини истайман» деди. Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳ сенга шуларнинг ҳаммасини жамлади» деди.