Бизга Муҳаммад ибн ас-Саббоҳ ал-Баззоз ривоят қилди, бизга Ҳушайм ривоят қилди, бизга Юнус ва Мансур ал-Ҳасандан, у Абдурраҳмон ибн Самурадан ривоят қилди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менга деди: «Эй Абдурраҳмон ибн Самура, амирликни сўрама! Чунки агар у сенга сўраганинг туфайли берилса, сен унда ўзингга (ёлғиз) топшириласан; агар у сенга сўрамаганинг ҳолда берилса, сен унда (Аллаҳнинг) ёрдамига мушарраф бўласан.»
Бизга Ваҳб ибн Бақийя ривоят қилди, бизга Холид Исмоил ибн Абу Холиддан, у акасидан, у Бишр ибн Қурра ал-Калбийдан, у Абу Бурдадан, у Абу Мусодан ривоят қилди. У деди: Мен икки киши билан Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига бордим. Улардан бири шаҳодат (калима) айтиб, сўнг деди: «Биз сени ишингга (лавозимга) қўйишингни сўраб келдик.» Иккинчиси ҳам шеригининг сўзи каби айтди. Шунда у (Набий) деди: «Бизнинг наздимизда энг хиёнаткорингиз уни (лавозимни) сўраганидир.» Абу Мусо эса Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга узр айтиб: «Мен улар нима учун келганларини билмаган эдим» деди. Сўнг у (Набий) уларни ҳеч қандай ишга қўймади, токи (Абу Мусо) вафот этгунича.