باب كَمِ الصَّاعُ فِي الْكَفَّارَةِ
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى أَنَسِ بْنِ عِيَاضٍ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ حَرْمَلَةَ، عَنْ أُمِّ حَبِيبٍ بِنْتِ ذُؤَيْبِ بْنِ قَيْسٍ الْمُزَنِيَّةِ، - وَكَانَتْ تَحْتَ رَجُلٍ مِنْهُمْ مِنْ أَسْلَمَ ثُمَّ كَانَتْ تَحْتَ ابْنِ أَخٍ لِصَفِيَّةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ابْنُ حَرْمَلَةَ : فَوَهَبَتْ لَنَا أُمُّ حَبِيبٍ صَاعًا - حَدَّثَتْنَا عَنِ ابْنِ أَخِي صَفِيَّةَ عَنْ صَفِيَّةَ أَنَّهُ صَاعُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . قَالَ أَنَسٌ : فَجَرَّبْتُهُ، أَوْ قَالَ فَحَزَرْتُهُ فَوَجَدْتُهُ مُدَّيْنِ وَنِصْفًا بِمُدِّ هِشَامٍ .
Бизга Аҳмад ибн Солиҳ ривоят қилди. У айтди: Мен Анас ибн Иёзга ўқиб бердим: Менга Абдурраҳмон ибн Ҳармала Умм Ҳабиб бинт Зуайб ибн Қайс ал-Музанийядан ривоят қилди — у (аввал) уларнинг Аслам (қабиласи)дан бўлган бир кишининг никоҳида эди, сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг хотини Сафийянинг жияни (акасининг ўғли) никоҳида эди. Ибн Ҳармала айтди: Умм Ҳабиб бизга бир сў (ўлчов идиши)ни ҳадя қилди — у бизга Сафийянинг жиянидан, у Сафийядан ривоят қилдики, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг сўи (ўлчови)дир. Анас айтди: Мен уни синаб кўрдим — ёки: ўлчаб кўрдим — ва уни Ҳишомнинг мудди билан икки ярим мудд эканини топдим.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ خَلاَّدٍ أَبُو عُمَرَ، قَالَ : كَانَ عِنْدَنَا مَكُّوكٌ يُقَالُ لَهُ مَكُّوكُ خَالِدٍ وَكَانَ كَيْلَجَتَيْنِ بِكَيْلَجَةِ هَارُونَ، قَالَ مُحَمَّدٌ : صَاعُ خَالِدٍ صَاعُ هِشَامٍ يَعْنِي ابْنَ عَبْدِ الْمَلِكِ .
Бизга Муҳаммад ибн Муҳаммад ибн Холлод Абу Умар ривоят қилиб деди: Бизнинг олдимизда маккук (ўлчов идиши) бор эди, унга Холиднинг маккуки дейиларди. У Ҳоруннинг кайлажаси билан икки кайлажа эди. Муҳаммад деди: Холиднинг сўи Ҳишомнинг, яъни ибн Абдулмаликнинг сўи эди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ خَلاَّدٍ أَبُو عُمَرَ، حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، عَنْ أُمَيَّةَ بْنِ خَالِدٍ، قَالَ : لَمَّا وُلِّيَ خَالِدٌ الْقَسْرِيُّ أَضْعَفَ الصَّاعَ فَصَارَ الصَّاعُ سِتَّةَ عَشَرَ رَطْلاً . قَالَ أَبُو دَاوُدَ : مُحَمَّدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ خَلاَّدٍ قَتَلَهُ الزِّنْجُ صَبْرًا، فَقَالَ بِيَدِهِ هَكَذَا وَمَدَّ أَبُو دَاوُدَ يَدَهُ وَجَعَلَ بُطُونَ كَفَّيْهِ إِلَى الأَرْضِ، قَالَ : وَرَأَيْتُهُ فِي النَّوْمِ فَقُلْتُ : مَا فَعَلَ اللَّهُ بِكَ قَالَ : أَدْخَلَنِي الْجَنَّةَ . فَقُلْتُ : فَلَمْ يَضُرَّكَ الْوَقْفُ .
Бизга Муҳаммад ибн Муҳаммад ибн Холлод Абу Умар ривоят қилди, бизга Мусаддад Умайя ибн Холиддан ривоят қилиб деди: Холид ал-Қасрий волий бўлганида сўни икки баробар қилди, шунда сў ўн олти ратл бўлди. Абу Довуд деди: Муҳаммад ибн Муҳаммад ибн Холлодни занжлар асир ҳолида ўлдирдилар. У қўли билан мана шундай қилди — ва Абу Довуд қўлини узатиб, кафтларининг ичини ерга қаратди — ва деди: Мен уни тушимда кўрдим ва дедим: «Аллаҳ сенга нима қилди?» У деди: «Мени жаннатга киритди.» Мен дедим: «Демак, асир ҳолида ўлдирилишинг сенга зарар қилмади.»