حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، وَابْنُ السَّرْحِ، قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، قَالَ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ، - وَكَانَ قَائِدَ كَعْبٍ مِنْ بَنِيهِ حِينَ عَمِيَ - عَنْ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ مِنْ تَوْبَتِي أَنْ أَنْخَلِعَ مِنْ مَالِي صَدَقَةً إِلَى اللَّهِ وَإِلَى رَسُولِهِ . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم : " أَمْسِكْ عَلَيْكَ بَعْضَ مَالِكَ فَهُوَ خَيْرٌ لَكَ " . قَالَ فَقُلْتُ : إِنِّي أُمْسِكُ سَهْمِيَ الَّذِي بِخَيْبَرَ .
Бизга Сулаймон ибн Довуд ва ибн ас-Сарҳ ривоят қилиб дедилар: Бизга ибн Ваҳб ривоят қилди, менга Юнус хабар бериб деди: Ибн Шиҳоб деди: Менга Абдурраҳмон ибн Абдуллаҳ ибн Каъб ибн Молик хабар бердики, Абдуллаҳ ибн Каъб — у Каъб кўр бўлиб қолганида унинг ўғилларидан етакчиси эди — Каъб ибн Моликдан ривоят қилди. У деди: Мен дедим: «Ё Расулуллаҳ, менинг тавбамдан (бири) шуки, мен молимдан Аллаҳга ва Унинг Расулига садақа қилиб ажраламан.» Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Молингнинг бир қисмини ўзингда ушлаб қол, бу сен учун яхшироқдир.» У деди: Мен дедим: «Мен Хайбардаги улушимни ушлаб қоламан.»
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ تِيبَ عَلَيْهِ : إِنِّي أَنْخَلِعُ مِنْ مَالِي . فَذَكَرَ نَحْوَهُ إِلَى : " خَيْرٌ لَكَ " .
Бизга Аҳмад ибн Солиҳ ривоят қилди, бизга ибн Ваҳб ривоят қилди, менга Юнус ибн Шиҳобдан хабар берди, менга Абдуллаҳ ибн Каъб ибн Молик отасидан хабар бердики, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга, тавбаси қабул қилинган пайтда деди: «Мен молимдан ажраламан.» Сўнг шунга ўхшашини «сен учун яхшироқдир» (деган жойгача) зикр қилди.
حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنِ ابْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَوْ أَبُو لُبَابَةَ أَوْ مَنْ شَاءَ اللَّهُ : إِنَّ مِنْ تَوْبَتِي أَنْ أَهْجُرَ دَارَ قَوْمِي الَّتِي أَصَبْتُ فِيهَا الذَّنْبَ، وَأَنْ أَنْخَلِعَ مِنْ مَالِي كُلِّهِ صَدَقَةً . قَالَ : " يُجْزِئُ عَنْكَ الثُّلُثُ " .
Менга Убайдуллаҳ ибн Умар ривоят қилди, бизга Суфён ибн Уяйна аз-Зуҳрийдан, у ибн Каъб ибн Моликдан, у отасидан ривоят қилдики, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга — ёки Абу Лубоба, ёки Аллаҳ хоҳлаган киши — деди: «Менинг тавбамдан (бири) шуки, мен гуноҳ қилган қавмимнинг юртини тарк этаман ва бутун молимдан садақа қилиб ажраламан.» У деди: «Сен учун учдан бири кифоя қилади.»
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُتَوَكِّلِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ : كَانَ أَبُو لُبَابَةَ، فَذَكَرَ مَعْنَاهُ وَالْقِصَّةُ لأَبِي لُبَابَةَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ : رَوَاهُ يُونُسُ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ بَعْضِ بَنِي السَّائِبِ بْنِ أَبِي لُبَابَةَ، وَرَوَاهُ الزُّبَيْدِيُّ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ حُسَيْنِ بْنِ السَّائِبِ بْنِ أَبِي لُبَابَةَ مِثْلَهُ .
Бизга Муҳаммад ибн Мутаваккил ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, у деди: менга Маъмар Зуҳрийдан хабар берди, у деди: менга Каъб ибн Моликнинг ўғли хабар бериб деди: Абу Лубаба эди, деб шу маънони зикр қилди ва қисса Абу Лубаба ҳақида эди. Абу Довуд деди: буни Юнус Ибн Шиҳобдан, у Соиб ибн Абу Лубабанинг баъзи фарзандларидан ривоят қилди, ва уни Зубайдий Зуҳрийдан, у Ҳусайн ибн Соиб ибн Абу Лубабадан шунга ўхшаш ривоят қилди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ الرَّبِيعِ، حَدَّثَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ، قَالَ قَالَ ابْنُ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي الزُّهْرِيُّ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، فِي قِصَّتِهِ قَالَ قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ مِنْ تَوْبَتِي إِلَى اللَّهِ أَنْ أَخْرُجَ مِنْ مَالِي كُلِّهِ إِلَى اللَّهِ وَإِلَى رَسُولِهِ صَدَقَةً . قَالَ : " لاَ " . قُلْتُ : فَنِصْفَهُ . قَالَ : " لاَ " . قُلْتُ : فَثُلُثَهُ . قَالَ : " نَعَمْ " . قُلْتُ : فَإِنِّي سَأُمْسِكُ سَهْمِي مِنْ خَيْبَرَ .
Бизга Муҳаммад ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Ҳасан ибн Робиъ ривоят қилди, бизга Ибн Идрис ривоят қилди, у деди: Ибн Ишоқ деди: менга Зуҳрий, Абдурраҳмон ибн Абдуллаҳ ибн Каъбдан, у отасидан, у бобосидан унинг қиссасида ривоят қилиб деди: мен дедим: «Ё Расулуллаҳ, Аллаҳга тавбамнинг бир белгиси шуки, мен бутун молимни Аллаҳ ва Унинг Расулига садақа қилиб чиқарай». У деди: «Йўқ». Мен дедим: «Ундай бўлса, ярмини». У деди: «Йўқ». Мен дедим: «Ундай бўлса, учдан бирини». У деди: «Ҳа». Мен дедим: «Мен Хайбардаги улушимни сақлаб қоламан».