حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، وَمُسَدَّدٌ، قَالاَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم : " إِنَّ أَمَامَكُمْ حَوْضًا مَا بَيْنَ نَاحِيَتَيْهِ كَمَا بَيْنَ جَرْبَاءَ وَأَذْرُحَ " .
Бизга Сулаймон ибн Ҳарб ва Мусаддад ривоят қилиб айтдилар: бизга Ҳаммод ибн Зайд Айюбдан, у Нофиъдан, у ибн Умардан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта, сизларнинг олдингизда бир Ҳавз бор, унинг икки чети ораси Жарбў билан Азруҳ орасидагидекдир», деди.
حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ النَّمَرِيُّ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ، قَالَ : كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَنَزَلْنَا مَنْزِلاً فَقَالَ : " مَا أَنْتُمْ جُزْءٌ مِنْ مِائَةِ أَلْفِ جُزْءٍ مِمَّنْ يَرِدُ عَلَىَّ الْحَوْضَ " . قَالَ قُلْتُ : كَمْ كُنْتُمْ يَوْمَئِذٍ قَالَ : سَبْعَمِائَةٍ أَوْ ثَمَانَمِائَةٍ .
Бизга Ҳафс ибн Умар ан-Намарий ривоят қилди, бизга Шуъба Амр ибн Муррадан, у Абу Ҳамзадан, у Зайд ибн Арқамдан ривоят қилди. У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан эдик, бир манзилга тушдик, у: «Сизлар менинг ҳузуримдаги Ҳавзга келадиганларнинг юз минг бўлагидан бир бўлаги ҳам эмассизлар», деди. У деди: Мен: «Ўша куни нечта эдингизлар?» дедим. У: «Етти юз ё саккиз юз», деди.
حَدَّثَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنِ الْمُخْتَارِ بْنِ فُلْفُلٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ : أَغْفَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِغْفَاءَةً فَرَفَعَ رَأْسَهُ مُتَبَسِّمًا، فَإِمَّا قَالَ لَهُمْ وَإِمَّا قَالُوا لَهُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ لِمَ ضَحِكْتَ فَقَالَ : " إِنَّهُ أُنْزِلَتْ عَلَىَّ آنِفًا سُورَةٌ " . فَقَرَأَ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ {إِنَّا أَعْطَيْنَاكَ الْكَوْثَرَ} حَتَّى خَتَمَهَا فَلَمَّا قَرَأَهَا قَالَ : " هَلْ تَدْرُونَ مَا الْكَوْثَرُ " . قَالُوا : اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ . قَالَ : " فَإِنَّهُ نَهْرٌ وَعَدَنِيهِ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ فِي الْجَنَّةِ، وَعَلَيْهِ خَيْرٌ كَثِيرٌ عَلَيْهِ حَوْضٌ تَرِدُ عَلَيْهِ أُمَّتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ آنِيَتُهُ عَدَدُ الْكَوَاكِبِ " .
Бизга Ҳаннод ибн Сарий ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Фузайл Мухтор ибн Фулфулдан ривоят қилди. У деди: Анас ибн Моликнинг шундай деганини эшитдим: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир оз мудраб олди, сўнгра бошини табассум қилган ҳолда кўтарди. Ё у уларга, ё улар унга: «Эй Аллаҳнинг Расули, нега кулдингиз?» дедилар. У: «Албатта, ҳозиргина менга бир сура нозил бўлди», деди ва: ‹Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм. Иннаа аътайнаакал кавсар› деб ўқиб, уни охиригача етказди. Уни ўқиб бўлгач: «Кавсар нима эканини биласизларми?» деди. Улар: «Аллаҳ ва Унинг Расули билгувчироқдир», дедилар. У: «Албатта, у Роббим азза ва жалла менга жаннатда ваъда қилган бир дарёдир. Унда кўп яхшилик бор. Унинг устида бир Ҳавз бор, умматим қиёмат куни унга келади, унинг идишлари юлдузлар сони қадардир», деди.
حَدَّثَنَا عَاصِمُ بْنُ النَّضْرِ، حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي قَالَ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ : لَمَّا عُرِجَ بِنَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْجَنَّةِ - أَوْ كَمَا قَالَ - عُرِضَ لَهُ نَهْرٌ حَافَتَاهُ الْيَاقُوتُ الْمُجَيَّبُ أَوْ قَالَ الْمُجَوَّفُ، فَضَرَبَ الْمَلَكُ الَّذِي مَعَهُ يَدَهُ فَاسْتَخْرَجَ مِسْكًا فَقَالَ مُحَمَّدٌ صلى الله عليه وسلم لِلْمَلَكِ الَّذِي مَعَهُ : " مَا هَذَا " . قَالَ : هَذَا الْكَوْثَرُ الَّذِي أَعْطَاكَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ .
Бизга Осим ибн Назр ривоят қилди, бизга Муътамир ривоят қилди, у деди: отамнинг шундай деганини эшитдим: бизга Қатода Анас ибн Моликдан ривоят қилди. У деди: Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам жаннатда осмонга кўтарилганида — ёки у қандай айтган бўлса — унга икки чети ўйиб ишланган, ёки ичи ковак ёқутдан бўлган бир дарё кўрсатилди. У билан бирга бўлган малоика қўлини уриб, бир мушк чиқарди. Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васаллам у билан бирга бўлган малоикага: «Бу нима?» деди. У: «Бу Аллаҳ азза ва жалла сенга ато қилган Кавсардир», деди.
حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ السَّلاَمِ بْنُ أَبِي حَازِمٍ أَبُو طَالُوتَ، قَالَ شَهِدْتُ أَبَا بَرْزَةَ دَخَلَ عَلَى عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ زِيَادٍ فَحَدَّثَنِي فُلاَنٌ، سَمَّاهُ مُسْلِمٌ وَكَانَ فِي السِّمَاطِ فَلَمَّا رَآهُ عُبَيْدُ اللَّهِ قَالَ : إِنَّ مُحَمَّدِيَّكُمْ هَذَا الدَّحْدَاحُ، فَفَهِمَهَا الشَّيْخُ فَقَالَ مَا كُنْتُ أَحْسِبُ أَنِّي أَبْقَى فِي قَوْمٍ يُعَيِّرُونِي بِصُحْبَةِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ عُبَيْدُ اللَّهِ إِنَّ صُحْبَةَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم لَكَ زَيْنٌ غَيْرُ شَيْنٍ ثُمَّ قَالَ : إِنَّمَا بُعِثْتُ إِلَيْكَ لأَسْأَلَكَ عَنِ الْحَوْضِ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَذْكُرُ فِيهِ شَيْئًا فَقَالَ أَبُو بَرْزَةَ : نَعَمْ لاَ مَرَّةً وَلاَ ثِنْتَيْنِ وَلاَ ثَلاَثًا وَلاَ أَرْبَعًا وَلاَ خَمْسًا، فَمَنْ كَذَّبَ بِهِ فَلاَ سَقَاهُ اللَّهُ مِنْهُ ثُمَّ خَرَجَ مُغْضَبًا .
Бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Абдуссалом ибн Абу Ҳозим Абу Толут ривоят қилди. У деди: Мен Абу Барзанинг Убайдуллаҳ ибн Зиёднинг ҳузурига кирганида ҳозир бўлдим. Менга фалончи — Муслим уни номлаган — ривоят қилди, у саф (қатор)да эди. Убайдуллаҳ уни кўрганда: «Мана сизларнинг бу Муҳаммадпарастингиз паканадир», деди. Шайх (қария) буни тушуниб: «Мен Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васаллам суҳбатида бўлганим учун мени айблайдиган қавм ичида қоламан деб ўйламаган эдим», деди. Убайдуллаҳ унга: «Албатта, Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васалламнинг суҳбати сен учун айб эмас, балки зийнатдир», деди. Сўнгра: «Мен сенга фақат Ҳавз ҳақида сўраш учун юборилдим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг у ҳақда бирор нарса зикр қилганини эшитганмисан?» деди. Абу Барза: «Ҳа, бир марта эмас, икки эмас, уч эмас, тўрт эмас, беш марта ҳам. Бас, ким уни ёлғонга чиқарса, Аллаҳ унга ундан ичирмасин» деди-да, ғазабланган ҳолда чиқиб кетди.