حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ السَّلاَمِ بْنُ أَبِي حَازِمٍ أَبُو طَالُوتَ، قَالَ شَهِدْتُ أَبَا بَرْزَةَ دَخَلَ عَلَى عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ زِيَادٍ فَحَدَّثَنِي فُلاَنٌ، سَمَّاهُ مُسْلِمٌ وَكَانَ فِي السِّمَاطِ فَلَمَّا رَآهُ عُبَيْدُ اللَّهِ قَالَ : إِنَّ مُحَمَّدِيَّكُمْ هَذَا الدَّحْدَاحُ، فَفَهِمَهَا الشَّيْخُ فَقَالَ مَا كُنْتُ أَحْسِبُ أَنِّي أَبْقَى فِي قَوْمٍ يُعَيِّرُونِي بِصُحْبَةِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ عُبَيْدُ اللَّهِ إِنَّ صُحْبَةَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم لَكَ زَيْنٌ غَيْرُ شَيْنٍ ثُمَّ قَالَ : إِنَّمَا بُعِثْتُ إِلَيْكَ لأَسْأَلَكَ عَنِ الْحَوْضِ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَذْكُرُ فِيهِ شَيْئًا فَقَالَ أَبُو بَرْزَةَ : نَعَمْ لاَ مَرَّةً وَلاَ ثِنْتَيْنِ وَلاَ ثَلاَثًا وَلاَ أَرْبَعًا وَلاَ خَمْسًا، فَمَنْ كَذَّبَ بِهِ فَلاَ سَقَاهُ اللَّهُ مِنْهُ ثُمَّ خَرَجَ مُغْضَبًا .
Бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Абдуссалом ибн Абу Ҳозим Абу Толут ривоят қилди. У деди: Мен Абу Барзанинг Убайдуллаҳ ибн Зиёднинг ҳузурига кирганида ҳозир бўлдим. Менга фалончи — Муслим уни номлаган — ривоят қилди, у саф (қатор)да эди. Убайдуллаҳ уни кўрганда: «Мана сизларнинг бу Муҳаммадпарастингиз паканадир», деди. Шайх (қария) буни тушуниб: «Мен Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васаллам суҳбатида бўлганим учун мени айблайдиган қавм ичида қоламан деб ўйламаган эдим», деди. Убайдуллаҳ унга: «Албатта, Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васалламнинг суҳбати сен учун айб эмас, балки зийнатдир», деди. Сўнгра: «Мен сенга фақат Ҳавз ҳақида сўраш учун юборилдим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг у ҳақда бирор нарса зикр қилганини эшитганмисан?» деди. Абу Барза: «Ҳа, бир марта эмас, икки эмас, уч эмас, тўрт эмас, беш марта ҳам. Бас, ким уни ёлғонга чиқарса, Аллаҳ унга ундан ичирмасин» деди-да, ғазабланган ҳолда чиқиб кетди.