حَدَّثَنَا عَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْعَظِيمِ، حَدَّثَنَا النَّضْرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ، - يَعْنِي ابْنَ عَمَّارٍ - قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو زُمَيْلٍ، قَالَ سَأَلْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ فَقُلْتُ مَا شَىْءٌ أَجِدُهُ فِي صَدْرِي قَالَ مَا هُوَ قُلْتُ وَاللَّهِ مَا أَتَكَلَّمُ بِهِ . قَالَ فَقَالَ لِي أَشَىْءٌ مِنْ شَكٍّ قَالَ وَضَحِكَ . قَالَ مَا نَجَا مِنْ ذَلِكَ أَحَدٌ - قَالَ - حَتَّى أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { فَإِنْ كُنْتَ فِي شَكٍّ مِمَّا أَنْزَلْنَا إِلَيْكَ فَاسْأَلِ الَّذِينَ يَقْرَءُونَ الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكَ } الآيَةَ قَالَ فَقَالَ لِي إِذَا وَجَدْتَ فِي نَفْسِكَ شَيْئًا فَقُلْ { هُوَ الأَوَّلُ وَالآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَىْءٍ عَلِيمٌ }
Бизга Аббос ибн Абдил-Азим ривоят қилди, бизга Назр ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Икрима — яъни ибн Аммор — ривоят қилди, у деди: бизга Абу Зумайл ривоят қилди, у деди: Мен ибн Аббосдан: «Мен кўнглимда топадиган бир нарса нима?» деб сўрадим. У: «У нима?» деди. Мен: «Валлаҳи, мен уни тилга олмайман» дедим. У менга: «У шак — шубҳа туридаги нарсами?» деди ва кулди. Сўнг: «Бундан ҳеч ким қутулмаган» деди — токи Аллаҳ азза ва жалла: ‹Агар Биз сенга нозил қилган нарсадан шак-шубҳада бўлсанг, сендан олдин Китобни ўқиётган кишилардан сўрагин› оятини нозил қилгунича — деди. Сўнг менга: «Агар ўзингда бирор нарса топсанг, ‹Ҳувал-аввалу вал-охиру ваз-зоҳиру вал-ботину ва Ҳува бикулли шайъин алим (У Аввал ва Охир, Зоҳир ва Ботиндир ва У ҳар бир нарсани билгувчидир)› деб айт» деди.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا سُهَيْلٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ جَاءَهُ نَاسٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ نَجِدُ فِي أَنْفُسِنَا الشَّىْءَ نُعْظِمُ أَنْ نَتَكَلَّمَ بِهِ أَوِ الْكَلاَمَ بِهِ مَا نُحِبُّ أَنَّ لَنَا وَأَنَّا تَكَلَّمْنَا بِهِ . قَالَ " أَوَقَدْ وَجَدْتُمُوهُ " . قَالُوا نَعَمْ . قَالَ " ذَاكَ صَرِيحُ الإِيمَانِ " .
Бизга Аҳмад ибн Юнус ривоят қилди, бизга Зуҳайр ривоят қилди, бизга Суҳайл ривоят қилди, отасидан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди, у деди: У кишининг ҳузурига ашобларидан бир неча киши келди ва: «Эй Расулуллаҳ, биз нафсларимизда шундай нарсани топамизки, уни тилга олишни оғир, улуғ деб биламиз, бу нарса бизники бўлиб уни тилга олишни хоҳламаслигимиз биз учун афзалдир» дедилар. У: «Буни ҳақиқатан топдингизми?» деди. Улар: «Ҳа» дедилар. У: «Бу — соф иймондир» деди.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَابْنُ، قُدَامَةَ بْنِ أَعْيَنَ قَالاَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ ذَرٍّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَدَّادٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَحَدَنَا يَجِدُ فِي نَفْسِهِ - يُعَرِّضُ بِالشَّىْءِ - لأَنْ يَكُونَ حُمَمَةً أَحَبُّ إِلَيْهِ مِنْ أَنْ يَتَكَلَّمَ بِهِ فَقَالَ " اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي رَدَّ كَيْدَهُ إِلَى الْوَسْوَسَةِ " . قَالَ ابْنُ قُدَامَةَ " رَدَّ أَمْرَهُ " . مَكَانَ " رَدَّ كَيْدَهُ " .
Бизга Усмон ибн Аби Шайба ва ибн Қудама ибн Аъян ривоят қилиб, иккаласи деди: бизга Жарир ривоят қилди, Мансурдан, у Заррдан, у Абдуллаҳ ибн Шаддоддан, у ибн Аббосдан ривоят қилди, у деди: Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурига келиб: «Эй Расулуллаҳ, биздан бири ўз нафсида шундай нарсани топадики — бир нарсага ишора қилиб — уни тилга олишдан кўра кўмир бўлиб қолиши унга кўпроқ севимлироқдир» деди. Шунда у: «Аллаҳу акбар, Аллаҳу акбар, Аллаҳу акбар, алҳамдулиллаҳил-лази радда кайдаҳу илал-васваса (Унинг макрини васвасага қайтарган Аллаҳга ҳамд бўлсин)» деди. Ибн Қудама: «Радда амраҳу (Унинг ишини қайтарган)» деди, «радда кайдаҳу» ўрнига.