حَدَّثَنَا عَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْعَظِيمِ، حَدَّثَنَا النَّضْرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ، - يَعْنِي ابْنَ عَمَّارٍ - قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو زُمَيْلٍ، قَالَ سَأَلْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ فَقُلْتُ مَا شَىْءٌ أَجِدُهُ فِي صَدْرِي قَالَ مَا هُوَ قُلْتُ وَاللَّهِ مَا أَتَكَلَّمُ بِهِ . قَالَ فَقَالَ لِي أَشَىْءٌ مِنْ شَكٍّ قَالَ وَضَحِكَ . قَالَ مَا نَجَا مِنْ ذَلِكَ أَحَدٌ - قَالَ - حَتَّى أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { فَإِنْ كُنْتَ فِي شَكٍّ مِمَّا أَنْزَلْنَا إِلَيْكَ فَاسْأَلِ الَّذِينَ يَقْرَءُونَ الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكَ } الآيَةَ قَالَ فَقَالَ لِي إِذَا وَجَدْتَ فِي نَفْسِكَ شَيْئًا فَقُلْ { هُوَ الأَوَّلُ وَالآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَىْءٍ عَلِيمٌ }
Бизга Аббос ибн Абдил-Азим ривоят қилди, бизга Назр ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Икрима — яъни ибн Аммор — ривоят қилди, у деди: бизга Абу Зумайл ривоят қилди, у деди: Мен ибн Аббосдан: «Мен кўнглимда топадиган бир нарса нима?» деб сўрадим. У: «У нима?» деди. Мен: «Валлаҳи, мен уни тилга олмайман» дедим. У менга: «У шак — шубҳа туридаги нарсами?» деди ва кулди. Сўнг: «Бундан ҳеч ким қутулмаган» деди — токи Аллаҳ азза ва жалла: ‹Агар Биз сенга нозил қилган нарсадан шак-шубҳада бўлсанг, сендан олдин Китобни ўқиётган кишилардан сўрагин› оятини нозил қилгунича — деди. Сўнг менга: «Агар ўзингда бирор нарса топсанг, ‹Ҳувал-аввалу вал-охиру ваз-зоҳиру вал-ботину ва Ҳува бикулли шайъин алим (У Аввал ва Охир, Зоҳир ва Ботиндир ва У ҳар бир нарсани билгувчидир)› деб айт» деди.