حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا سُهَيْلٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ جَاءَهُ نَاسٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ نَجِدُ فِي أَنْفُسِنَا الشَّىْءَ نُعْظِمُ أَنْ نَتَكَلَّمَ بِهِ أَوِ الْكَلاَمَ بِهِ مَا نُحِبُّ أَنَّ لَنَا وَأَنَّا تَكَلَّمْنَا بِهِ . قَالَ " أَوَقَدْ وَجَدْتُمُوهُ " . قَالُوا نَعَمْ . قَالَ " ذَاكَ صَرِيحُ الإِيمَانِ " .
Бизга Аҳмад ибн Юнус ривоят қилди, бизга Зуҳайр ривоят қилди, бизга Суҳайл ривоят қилди, отасидан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди, у деди: У кишининг ҳузурига ашобларидан бир неча киши келди ва: «Эй Расулуллаҳ, биз нафсларимизда шундай нарсани топамизки, уни тилга олишни оғир, улуғ деб биламиз, бу нарса бизники бўлиб уни тилга олишни хоҳламаслигимиз биз учун афзалдир» дедилар. У: «Буни ҳақиқатан топдингизми?» деди. Улар: «Ҳа» дедилар. У: «Бу — соф иймондир» деди.