حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَأَبُو سَعِيدٍ الأَشَجُّ قَالُوا حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، ح وَحَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ السُّلَمِيِّ، عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ يَوْمٍ جَالِسًا وَفِي يَدِهِ عُودٌ يَنْكُتُ بِهِ فَرَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ " مَا مِنْكُمْ مِنْ نَفْسٍ إِلاَّ وَقَدْ عُلِمَ مَنْزِلُهَا مِنَ الْجَنَّةِ وَالنَّارِ " . قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَلِمَ نَعْمَلُ أَفَلاَ نَتَّكِلُ قَالَ " لاَ . اعْمَلُوا فَكُلٌّ مُيَسَّرٌ لِمَا خُلِقَ لَهُ " . ثُمَّ قَرَأَ { فَأَمَّا مَنْ أَعْطَى وَاتَّقَى * وَصَدَّقَ بِالْحُسْنَى} إِلَى قَوْلِهِ { فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْعُسْرَى}
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба, Зуҳайр ибн Ҳарб ва Абу Саъид ал-Ашажж ривоят қилди, улар: бизга Вакиъ ривоят қилди, дедилар; (ҳ) бизга Ибн Нумайр ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Аъмаш ривоят қилди; (ҳ) бизга Абу Курайб ривоят қилди — матн уники — бизга Абу Муовия ривоят қилди, бизга Аъмаш Саъд ибн Убайдадан, у Абу Абдурраҳмон ас-Суламийдан, у Алидан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир куни ўтирган эди, қўлида бир чўп бор эди, у билан ерни чуқуртирарди. Сўнг бошини кўтариб: «Сизлардан бирор жонзот йўқки, унинг жаннат ва дўзахдаги жойи билинган бўлмаса», деди. Улар: «Ё Расулуллаҳ, унда нега амал қиламиз, суяниб ўтиравермаймизми?» дедилар. У: «Йўқ. Амал қилинглар, ҳар ким нима учун яратилган бўлса, шунга муяссар қилингандир», деди. Сўнг: «Бас, ким ато қилса ва тақво қилса, ва энг гўзал сўзни тасдиқласа» (оятини) «биз уни энг оғир йўлга муяссар қиламиз» (сўзига) қадар ўқиди.