حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ الضَّحَّاكُ بْنُ مَخْلَدٍ، ح وَحَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، - وَهَذَا حَدِيثُ أَحْمَدَ قَالَ - أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْحَمِيدِ، - يَعْنِي ابْنَ جَعْفَرٍ - أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَطَاءٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا حُمَيْدٍ السَّاعِدِيَّ، فِي عَشْرَةٍ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْهُمْ أَبُو قَتَادَةَ قَالَ أَبُو حُمَيْدٍ أَنَا أَعْلَمُكُمْ بِصَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالُوا فَلِمَ فَوَاللَّهِ مَا كُنْتَ بِأَكْثَرِنَا لَهُ تَبَعًا وَلاَ أَقْدَمَنَا لَهُ صُحْبَةً . قَالَ بَلَى . قَالُوا فَاعْرِضْ . قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ يَرْفَعُ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ ثُمَّ يُكَبِّرُ حَتَّى يَقِرَّ كُلُّ عَظْمٍ فِي مَوْضِعِهِ مُعْتَدِلاً ثُمَّ يَقْرَأُ ثُمَّ يُكَبِّرُ فَيَرْفَعُ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ ثُمَّ يَرْكَعُ وَيَضَعُ رَاحَتَيْهِ عَلَى رُكْبَتَيْهِ ثُمَّ يَعْتَدِلُ فَلاَ يَصُبُّ رَأْسَهُ وَلاَ يُقْنِعُ ثُمَّ يَرْفَعُ رَأْسَهُ فَيَقُولُ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ " . ثُمَّ يَرْفَعُ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ مُعْتَدِلاً ثُمَّ يَقُولُ " اللَّهُ أَكْبَرُ " . ثُمَّ يَهْوِي إِلَى الأَرْضِ فَيُجَافِي يَدَيْهِ عَنْ جَنْبَيْهِ ثُمَّ يَرْفَعُ رَأْسَهُ وَيَثْنِي رِجْلَهُ الْيُسْرَى فَيَقْعُدُ عَلَيْهَا وَيَفْتَحُ أَصَابِعَ رِجْلَيْهِ إِذَا سَجَدَ وَيَسْجُدُ ثُمَّ يَقُولُ " اللَّهُ أَكْبَرُ " . وَيَرْفَعُ رَأْسَهُ وَيَثْنِي رِجْلَهُ الْيُسْرَى فَيَقْعُدُ عَلَيْهَا حَتَّى يَرْجِعَ كُلُّ عَظْمٍ إِلَى مَوْضِعِهِ ثُمَّ يَصْنَعُ فِي الأُخْرَى مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ إِذَا قَامَ مِنَ الرَّكْعَتَيْنِ كَبَّرَ وَرَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ كَمَا كَبَّرَ عِنْدَ افْتِتَاحِ الصَّلاَةِ ثُمَّ يَصْنَعُ ذَلِكَ فِي بَقِيَّةِ صَلاَتِهِ حَتَّى إِذَا كَانَتِ السَّجْدَةُ الَّتِي فِيهَا التَّسْلِيمُ أَخَّرَ رِجْلَهُ الْيُسْرَى وَقَعَدَ مُتَوَرِّكًا عَلَى شِقِّهِ الأَيْسَرِ . قَالُوا صَدَقْتَ هَكَذَا كَانَ يُصَلِّي صلى الله عليه وسلم .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Абу Осим ад-Даҳҳок ибн Махлад ривоят қилди, (ҳ) ва бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Яҳё ривоят қилди — бу Аҳмаднинг ҳадисидир — деди: бизга Абдулҳамид — яъни ибн Жаъфар — хабар берди, менга Муҳаммад ибн Амр ибн Атў хабар берди. У деди: Мен Абу Ҳумайд ас-Соидийни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобаларидан ўнта киши орасида эшитдим, улар орасида Абу Қатода ҳам бор эди. Абу Ҳумайд: «Мен сизлардан Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг намозини энг яхши биламан» деди. Улар: «Нега? Валлаҳи, сен биздан у зотга кўпроқ эргашган эмассан ва у билан энг эски суҳбатда бўлган ҳам эмассан» дедилар. У: «Йўқ, шундай» деди. Улар: «Унда кўрсат» дедилар. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам намозга турганларида қўлларини елкаларига тўғрилаб кўтарар, кейин ҳар бир суяк ўз жойида тик тургунча такбир айтар эдилар. Сўнгра қироат қилар, кейин такбир айтиб, қўлларини елкаларига тўғрилашгунча кўтарар, кейин рукуъ қилиб, кафтларини тиззаларига қўярдилар. Сўнгра тик турар, бошларини ҳам эгмас, ҳам кўтариб қўймас эдилар. Кейин бошларини кўтариб «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ» дердилар. Сўнгра қўлларини тик ҳолатда елкаларига тўғрилашгунча кўтариб, «Аллаҳу акбар» дердилар. Сўнгра ерга энгашиб, қўлларини икки ёнидан узоқлаштирардилар. Кейин бошларини кўтариб, чап оёғини букиб, унинг устига ўтирар ва сажда қилганларида оёқ бармоқларини очардилар. Сажда қилардилар. Сўнгра «Аллаҳу акбар» дердилар. Бошларини кўтариб, чап оёғини букиб, ҳар бир суяк ўз жойига қайтгунча унинг устига ўтирардилар. Сўнгра иккинчи (саждада) ҳам худди шундай қилардилар. Кейин икки ракъатдан турганларида такбир айтиб, қўлларини намозни бошлашда такбир айтгандек елкаларига тўғрилашгунча кўтарардилар. Сўнгра намозларининг қолган қисмида ҳам шундай қилардилар. Салом бериладиган саждада (охирги қаъдада) чап оёғини орқага чиқариб, чап бичимига (чап томонига) таваррук қилиб ўтирардилар. Улар: «Рост айтдинг, у зот соллаллаҳу алайҳи васаллам шундай намоз ўқирдилар» дедилар.