باب فِي شُكْرِ الْمَعْرُوفِ
حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا الرَّبِيعُ بْنُ مُسْلِمٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ يَشْكُرُ اللَّهَ مَنْ لاَ يَشْكُرُ النَّاسَ " .
Бизга Муслим ибн Иброҳим, бизга ар-Рабийъ ибн Муслим, у Муҳаммад ибн Зиёддан, у Абу Ҳурайрадан, у Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди. У: «Одамларга шукр қилмаган киши Аллаҳга шукр қилмайди» дедилар.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ الْمُهَاجِرِينَ، قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ ذَهَبَتِ الأَنْصَارُ بِالأَجْرِ كُلِّهِ . قَالَ " لاَ مَا دَعَوْتُمُ اللَّهَ لَهُمْ وَأَثْنَيْتُمْ عَلَيْهِمْ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил, бизга Ҳаммод, у Собитдан, у Анасдан ривоят қилдики, муҳожирлар: «Эй Аллаҳнинг Расули, ансорлар барча ажрни олиб кетдилар» дедилар. У: «Йўқ, модомики сиз улар учун Аллаҳга дуо қилсангиз ва уларни мақтасангиз (сиз ҳам ажр оласиз)» дедилар.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا بِشْرٌ، حَدَّثَنَا عُمَارَةُ بْنُ غَزِيَّةَ، قَالَ حَدَّثَنِي رَجُلٌ، مِنْ قَوْمِي عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ أُعْطِيَ عَطَاءً فَوَجَدَ فَلْيَجْزِ بِهِ فَإِنْ لَمْ يَجِدْ فَلْيُثْنِ بِهِ فَمَنْ أَثْنَى بِهِ فَقَدْ شَكَرَهُ وَمَنْ كَتَمَهُ فَقَدْ كَفَرَهُ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ عَنْ عُمَارَةَ بْنِ غَزِيَّةَ عَنْ شُرَحْبِيلَ عَنْ جَابِرٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهُوَ شُرَحْبِيلُ يَعْنِي رَجُلاً مِنْ قَوْمِي كَأَنَّهُمْ كَرِهُوهُ فَلَمْ يُسَمُّوهُ .
Бизга Мусаддад, бизга Бишр, бизга Умора ибн Ғазия ривоят қилиб деди: Менга қавмимдан бир одам Жобир ибн Абдуллаҳдан ривоят қилиб деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам шундай дедилар: «Кимга бирор инъом берилса, агар (қайтаришга имкон) топса, унинг эвазига қайтарсин; агар топмаса, уни мақтасин (яхшилигини тилга олсин). Ким уни мақтаса (зикр қилса), унга шукр қилган бўлади; ким уни яширса, уни инкор қилган (ношукрлик қилган) бўлади». Абу Довуд деди: Буни Яҳё ибн Айюб Умора ибн Ғазиядан, у Шураҳбилдан, у Жобирдан ривоят қилган. Абу Довуд деди: У — Шураҳбил, яъни «қавмимдан бир одам» дегани — гўё улар уни ёқтирмаганлари учун номини айтмаганлардек.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْجَرَّاحِ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي سُفْيَانَ، عَنْ جَابِرٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ أَبْلَى بَلاَءً فَذَكَرَهُ فَقَدْ شَكَرَهُ وَإِنْ كَتَمَهُ فَقَدْ كَفَرَهُ " .
Бизга Абдуллаҳ ибн ал-Жарроҳ, бизга Жарийр, у Аъмашдан, у Абу Суфёндан, у Жобирдан, у Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди. У: «Кимга бирор неъмат (ёки синов) етиб, уни зикр қилса, унга шукр қилган бўлади; агар уни яширса, уни инкор қилган (ношукрлик қилган) бўлади» дедилар.