حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا بِشْرٌ، حَدَّثَنَا عُمَارَةُ بْنُ غَزِيَّةَ، قَالَ حَدَّثَنِي رَجُلٌ، مِنْ قَوْمِي عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ أُعْطِيَ عَطَاءً فَوَجَدَ فَلْيَجْزِ بِهِ فَإِنْ لَمْ يَجِدْ فَلْيُثْنِ بِهِ فَمَنْ أَثْنَى بِهِ فَقَدْ شَكَرَهُ وَمَنْ كَتَمَهُ فَقَدْ كَفَرَهُ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ عَنْ عُمَارَةَ بْنِ غَزِيَّةَ عَنْ شُرَحْبِيلَ عَنْ جَابِرٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهُوَ شُرَحْبِيلُ يَعْنِي رَجُلاً مِنْ قَوْمِي كَأَنَّهُمْ كَرِهُوهُ فَلَمْ يُسَمُّوهُ .
Бизга Мусаддад, бизга Бишр, бизга Умора ибн Ғазия ривоят қилиб деди: Менга қавмимдан бир одам Жобир ибн Абдуллаҳдан ривоят қилиб деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам шундай дедилар: «Кимга бирор инъом берилса, агар (қайтаришга имкон) топса, унинг эвазига қайтарсин; агар топмаса, уни мақтасин (яхшилигини тилга олсин). Ким уни мақтаса (зикр қилса), унга шукр қилган бўлади; ким уни яширса, уни инкор қилган (ношукрлик қилган) бўлади». Абу Довуд деди: Буни Яҳё ибн Айюб Умора ибн Ғазиядан, у Шураҳбилдан, у Жобирдан ривоят қилган. Абу Довуд деди: У — Шураҳбил, яъни «қавмимдан бир одам» дегани — гўё улар уни ёқтирмаганлари учун номини айтмаганлардек.