حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ الْغُدَانِيُّ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ مُوسَى، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ سَمِعَ ابْنُ عُمَرَ، مِزْمَارًا - قَالَ - فَوَضَعَ أُصْبُعَيْهِ عَلَى أُذُنَيْهِ وَنَأَى عَنِ الطَّرِيقِ وَقَالَ لِي يَا نَافِعُ هَلْ تَسْمَعُ شَيْئًا قَالَ فَقُلْتُ لاَ . قَالَ فَرَفَعَ أُصْبُعَيْهِ مِنْ أُذُنَيْهِ وَقَالَ كُنْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَسَمِعَ مِثْلَ هَذَا فَصَنَعَ مِثْلَ هَذَا . قَالَ أَبُو عَلِيٍّ اللُّؤْلُؤِيُّ سَمِعْتُ أَبَا دَاوُدَ يَقُولُ هَذَا حَدِيثٌ مُنْكَرٌ .
Бизга Аҳмад ибн Убайдуллаҳ ал-Ғудоний ривоят қилди, бизга Валид ибн Муслим ривоят қилди, бизга Саъид ибн Абдулазиз Сулаймон ибн Мусодан, у Нофиъдан ривоят қилди. У деди: Ибн Умар бир ней (товуши)ни эшитди. (Нофиъ) деди: Шунда у икки бармоғини икки қулоғига қўйди ва йўлдан четга чиқди ва менга: «Эй Нофиъ, бирор нарса эшитяпсанми?» деди. Мен: «Йўқ», дедим. Шунда у бармоқларини қулоғидан олди ва деди: «Мен Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга эдим, у шунга ўхшашни эшитиб, шундай қилди». Абу Алий ал-Луълуий деди: Мен Абу Довудни: «Бу мункар ҳадисдир», деганини эшитдим.
حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا مُطْعِمُ بْنُ الْمِقْدَامِ، قَالَ حَدَّثَنَا نَافِعٌ، قَالَ كُنْتُ رِدْفَ ابْنِ عُمَرَ إِذْ مَرَّ بِرَاعٍ يَزْمُرُ فَذَكَرَ نَحْوَهُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ أُدْخِلَ بَيْنَ مُطْعِمٍ وَنَافِعٍ سُلَيْمَانُ بْنُ مُوسَى .
Бизга Маҳмуд ибн Холид ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Мутъим ибнул-Миқдом ривоят қилди. У деди: Бизга Нофиъ ривоят қилди. У деди: Мен ибн Умарнинг орқасида (отда) эдим, шу вақт ней чалаётган чўпон ёнидан ўтдик. Сўнг шунга ўхшашни зикр қилди. Абу Довуд деди: Мутъим билан Нофиъ орасига Сулаймон ибн Мусо киритилган.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ الرَّقِّيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْمَلِيحِ، عَنْ مَيْمُونٍ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ ابْنِ عُمَرَ فَسَمِعَ صَوْتَ، زَامِرٍ فَذَكَرَ نَحْوَهُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهَذَا أَنْكَرُهَا .
Бизга Аҳмад ибн Иброҳим ривоят қилди. У деди: Бизга Абдуллаҳ ибн Жаъфар ар-Роққий ривоят қилди. У деди: Бизга Абул-Малийҳ Маймундан, у Нофиъдан ривоят қилди. У деди: Биз ибн Умар билан бирга эдик, у ней чалувчининг товушини эшитди. Сўнг шунга ўхшашни зикр қилди. Абу Довуд деди: Бу уларнинг энг мункаридир.
حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا سَلاَّمُ بْنُ مِسْكِينٍ، عَنْ شَيْخٍ، شَهِدَ أَبَا وَائِلٍ فِي وَلِيمَةٍ فَجَعَلُوا يَلْعَبُونَ يَتَلَعَّبُونَ يُغَنُّونَ فَحَلَّ أَبُو وَائِلٍ حَبْوَتَهُ وَقَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " الْغِنَاءُ يُنْبِتُ النِّفَاقَ فِي الْقَلْبِ " .
Бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилди. У деди: Бизга Саллом ибн Мискийн бир шайхдан ривоят қилдики, у Абу Воилни бир тўйда гувоҳ бўлган эди. Одамлар ўйнай бошладилар, ҳазиллашиб қўшиқ айта бошладилар. Шунда Абу Воил чордана қуриб ўтирганини ёзди ва деди: Мен Абдуллаҳни: «Мен Расулуллаҳни соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Қўшиқ қалбда мунофиқликни ўстиради›, деганини эшитдим», деганини эшитдим.