4926-ҳадисСунани Абу Довуд · Одоб китоби
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ الرَّقِّيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْمَلِيحِ، عَنْ مَيْمُونٍ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ ابْنِ عُمَرَ فَسَمِعَ صَوْتَ، زَامِرٍ فَذَكَرَ نَحْوَهُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهَذَا أَنْكَرُهَا .
Бизга Аҳмад ибн Иброҳим ривоят қилди. У деди: Бизга Абдуллаҳ ибн Жаъфар ар-Роққий ривоят қилди. У деди: Бизга Абул-Малийҳ Маймундан, у Нофиъдан ривоят қилди. У деди: Биз ибн Умар билан бирга эдик, у ней чалувчининг товушини эшитди. Сўнг шунга ўхшашни зикр қилди. Абу Довуд деди: Бу уларнинг энг мункаридир.