حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا سَلاَّمُ بْنُ مِسْكِينٍ، عَنْ شَيْخٍ، شَهِدَ أَبَا وَائِلٍ فِي وَلِيمَةٍ فَجَعَلُوا يَلْعَبُونَ يَتَلَعَّبُونَ يُغَنُّونَ فَحَلَّ أَبُو وَائِلٍ حَبْوَتَهُ وَقَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " الْغِنَاءُ يُنْبِتُ النِّفَاقَ فِي الْقَلْبِ " .
Бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилди. У деди: Бизга Саллом ибн Мискийн бир шайхдан ривоят қилдики, у Абу Воилни бир тўйда гувоҳ бўлган эди. Одамлар ўйнай бошладилар, ҳазиллашиб қўшиқ айта бошладилар. Шунда Абу Воил чордана қуриб ўтирганини ёзди ва деди: Мен Абдуллаҳни: «Мен Расулуллаҳни соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Қўшиқ қалбда мунофиқликни ўстиради›, деганини эшитдим», деганини эшитдим.