حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، أَنَّ سَعِيدَ بْنَ أَبِي هِلاَلٍ، حَدَّثَهُ عَنْ خُزَيْمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ بِنْتِ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، عَنْ أَبِيهَا، أَنَّهُ دَخَلَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى امْرَأَةٍ وَبَيْنَ يَدَيْهَا نَوًى أَوْ حَصًى تُسَبِّحُ بِهِ فَقَالَ " أُخْبِرُكِ بِمَا هُوَ أَيْسَرُ عَلَيْكِ مِنْ هَذَا أَوْ أَفْضَلُ " . فَقَالَ " سُبْحَانَ اللَّهِ عَدَدَ مَا خَلَقَ فِي السَّمَاءِ وَسُبْحَانَ اللَّهِ عَدَدَ مَا خَلَقَ فِي الأَرْضِ وَسُبْحَانَ اللَّهِ عَدَدَ مَا خَلَقَ بَيْنَ ذَلِكَ وَسُبْحَانَ اللَّهِ عَدَدَ مَا هُوَ خَالِقٌ وَاللَّهُ أَكْبَرُ مِثْلُ ذَلِكَ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ مِثْلُ ذَلِكَ . وَلاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ مِثْلُ ذَلِكَ . وَلاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ مِثْلُ ذَلِكَ " .
Бизга Аҳмад ибн Солиҳ ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Ваҳб ривоят қилди, менга Амр хабар бердики, Саъид ибн Абу Ҳилол унга Хузаймадан, у Оиша бинт Саъд ибн Абу Ваққосдан, у отасидан ривоят қилдики, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир аёлнинг олдига кирди, унинг олдида данак ёки майда тошлар бўлиб, улар билан тасбеҳ айтаётган эди. Шунда: «Мен сенга бундан осонроқ ёки афзалроғини хабар берайми?», деб сўнг: «‹Субҳаналлаҳ, осмонда яратган нарсаси сонича; ва Субҳаналлаҳ, ерда яратган нарсаси сонича; ва Субҳаналлаҳ, улар орасида яратган нарсаси сонича; ва Субҳаналлаҳ, яратажак нарсаси сонича; ва Аллаҳу акбар — худди шунча; ва ал-ҳамду лиллаҳ — худди шунча; ва ло илаҳа иллаллаҳ — худди шунча; ва ло ҳавла ва ло қуввата илла биллаҳ — худди шунча›», дедилар.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دَاوُدَ، عَنْ هَانِئِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنْ حُمَيْضَةَ بِنْتِ يَاسِرٍ، عَنْ يُسَيْرَةَ، أَخْبَرَتْهَا أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَمَرَهُنَّ أَنْ يُرَاعِينَ بِالتَّكْبِيرِ وَالتَّقْدِيسِ وَالتَّهْلِيلِ وَأَنْ يَعْقِدْنَ بِالأَنَامِلِ فَإِنَّهُنَّ مَسْئُولاَتٌ مُسْتَنْطَقَاتٌ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Довуд Ҳоний ибн Усмондан, у Ҳумайза бинт Ёсирдан, у Юсайрадан ривоят қилди, у унга хабар бердики, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга (аёлларга) такбир, тақдис ва таҳлилга риоя қилишни ва бармоқлар (бўғинлари) билан санашни амр қилдилар, чунки улар (бармоқлар қиёматда) сўроқ қилинувчи ва сўзлатилувчидир.
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ بْنِ مَيْسَرَةَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ قُدَامَةَ، - فِي آخَرِينَ - قَالُوا حَدَّثَنَا عَثَّامٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - يَعْقِدُ التَّسْبِيحَ قَالَ ابْنُ قُدَامَةَ - بِيَمِينِهِ .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Умар ибн Майсара ва Муҳаммад ибн Қудома — бошқалар билан бирга — ривоят қилиб, дедилар: бизга Ассом Аъмашдан, у Ато ибн Соибдан, у отасидан, у Абдуллаҳ ибн Амрдан ривоят қилди. У деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг тасбеҳни — Ибн Қудома: ўнг қўллари билан — санаётганларини кўрдим.
حَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ أُمَيَّةَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، مَوْلَى أَبِي طَلْحَةَ عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ عِنْدِ جُوَيْرِيَةَ - وَكَانَ اسْمُهَا بَرَّةَ فَحَوَّلَ اسْمَهَا - فَخَرَجَ وَهِيَ فِي مُصَلاَّهَا وَرَجَعَ وَهِيَ فِي مُصَلاَّهَا فَقَالَ " لَمْ تَزَالِي فِي مُصَلاَّكِ هَذَا " . قَالَتْ نَعَمْ . قَالَ " قَدْ قُلْتُ بَعْدَكِ أَرْبَعَ كَلِمَاتٍ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ لَوْ وُزِنَتْ بِمَا قُلْتِ لَوَزَنَتْهُنَّ سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ عَدَدَ خَلْقِهِ وَرِضَا نَفْسِهِ وَزِنَةَ عَرْشِهِ وَمِدَادَ كَلِمَاتِهِ " .
Бизга Довуд ибн Умайя ривоят қилди, бизга Суфён ибн Уяйна Муҳаммад ибн Абдурраҳмон — Абу Талҳанинг мавлоси — дан, у Курайбдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Жувайриянинг олдидан чиқдилар — унинг исми Барра эди, У исмини ўзгартирган эдилар. У намозгоҳида экан чиқдилар ва у яна намозгоҳида экан қайтдилар. Шунда: «Сен ҳамон шу намозгоҳингда турдингми?», дедилар. У: «Ҳа», деди. У: «Мен сендан кейин тўртта сўзни уч марта айтдим, агар сен айтган нарсаларга (тарозида) ўлчанса, улардан оғир келарди: ‹Субҳаналлаҳи ва биҳамдиҳи, адада халқиҳи, ва ризо нафсиҳи, ва зината аршиҳи, ва мидада калиматиҳи (Аллаҳга ҳамди билан поклик бўлсин — Унинг махлуқлари сонича, Унинг нафси рози бўлгунича, Унинг арши оғирлигича ва Унинг сўзлари сиёҳи миқдорича)›», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، حَدَّثَنِي حَسَّانُ بْنُ عَطِيَّةَ، قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَائِشَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ أَبُو ذَرٍّ يَا رَسُولَ اللَّهِ ذَهَبَ أَصْحَابُ الدُّثُورِ بِالأُجُورِ يُصَلُّونَ كَمَا نُصَلِّي وَيَصُومُونَ كَمَا نَصُومُ وَلَهُمْ فُضُولُ أَمْوَالٍ يَتَصَدَّقُونَ بِهَا وَلَيْسَ لَنَا مَالٌ نَتَصَدَّقُ بِهِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا أَبَا ذَرٍّ أَلاَ أُعَلِّمُكَ كَلِمَاتٍ تُدْرِكُ بِهِنَّ مَنْ سَبَقَكَ وَلاَ يَلْحَقُكَ مَنْ خَلْفَكَ إِلاَّ مَنْ أَخَذَ بِمِثْلِ عَمَلِكَ " . قَالَ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ " تُكَبِّرُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ دُبُرَ كُلِّ صَلاَةٍ ثَلاَثًا وَثَلاَثِينَ وَتَحْمَدُهُ ثَلاَثًا وَثَلاَثِينَ وَتُسَبِّحُهُ ثَلاَثًا وَثَلاَثِينَ وَتَخْتِمُهَا بِلاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ غُفِرَتْ لَهُ ذُنُوبُهُ وَلَوْ كَانَتْ مِثْلَ زَبَدِ الْبَحْرِ " .
Бизга Абдурраҳмон ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Валиду ибн Муслим ривоят қилди, бизга Авзоий ривоят қилди, менга Ҳассон ибн Атийя ривоят қилди, у деди: менга Муҳаммад ибн Абу Оиша ривоят қилди, у деди: менга Абу Ҳурайра ривоят қилди, у деди: Абу Зарр: «Эй Расулуллаҳ, бойлар савобларни олиб кетишди: биз намоз ўқиганимиздек намоз ўқийдилар, биз рўза тутганимиздек рўза тутадилар, лекин уларда ортиқча мол бор, уни садақа қиладилар; бизда эса садақа қиладиган мол йўқ», деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй Абу Зарр, сенга сендан ўтиб кетганларга етиб оладиган ва сенга сенингдек амал қилган кишидан бошқа орқангдагилар етиб ололмайдиган сўзларни ўргатайми?», дедилар. У: «Ҳа, эй Расулуллаҳ», деди. У: «Ҳар намоздан кейин Аллаҳ азза ва жаллага ўттиз уч марта такбир айтасан, ўттиз уч марта ҳамд айтасан, ўттиз уч марта тасбеҳ айтасан ва уни: ‹Ло илаҳа иллаллаҳ, ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, лаҳул мулку ва лаҳул ҳамду ва ҳува ало кулли шайъин қодир› билан тугатасан. Унинг гуноҳлари — гарчи денгиз кўпигичалик бўлса-да — мағфират қилинади», дедилар.