حَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ أُمَيَّةَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، مَوْلَى أَبِي طَلْحَةَ عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ عِنْدِ جُوَيْرِيَةَ - وَكَانَ اسْمُهَا بَرَّةَ فَحَوَّلَ اسْمَهَا - فَخَرَجَ وَهِيَ فِي مُصَلاَّهَا وَرَجَعَ وَهِيَ فِي مُصَلاَّهَا فَقَالَ " لَمْ تَزَالِي فِي مُصَلاَّكِ هَذَا " . قَالَتْ نَعَمْ . قَالَ " قَدْ قُلْتُ بَعْدَكِ أَرْبَعَ كَلِمَاتٍ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ لَوْ وُزِنَتْ بِمَا قُلْتِ لَوَزَنَتْهُنَّ سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ عَدَدَ خَلْقِهِ وَرِضَا نَفْسِهِ وَزِنَةَ عَرْشِهِ وَمِدَادَ كَلِمَاتِهِ " .
Бизга Довуд ибн Умайя ривоят қилди, бизга Суфён ибн Уяйна Муҳаммад ибн Абдурраҳмон — Абу Талҳанинг мавлоси — дан, у Курайбдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Жувайриянинг олдидан чиқдилар — унинг исми Барра эди, У исмини ўзгартирган эдилар. У намозгоҳида экан чиқдилар ва у яна намозгоҳида экан қайтдилар. Шунда: «Сен ҳамон шу намозгоҳингда турдингми?», дедилар. У: «Ҳа», деди. У: «Мен сендан кейин тўртта сўзни уч марта айтдим, агар сен айтган нарсаларга (тарозида) ўлчанса, улардан оғир келарди: ‹Субҳаналлаҳи ва биҳамдиҳи, адада халқиҳи, ва ризо нафсиҳи, ва зината аршиҳи, ва мидада калиматиҳи (Аллаҳга ҳамди билан поклик бўлсин — Унинг махлуқлари сонича, Унинг нафси рози бўлгунича, Унинг арши оғирлигича ва Унинг сўзлари сиёҳи миқдорича)›», дедилар.