حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُفْيَانَ الأُبُلِّيُّ، حَدَّثَنَا حَبَّانُ بْنُ هِلاَلٍ أَبُو حَبِيبٍ، حَدَّثَنَا مَهْدِيُّ بْنُ مَيْمُونٍ، حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي الْجَوْزَاءِ، قَالَ حَدَّثَنِي رَجُلٌ، كَانَتْ لَهُ صُحْبَةٌ يُرَوْنَ أَنَّهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرٍو قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " ائْتِنِي غَدًا أَحْبُوكَ وَأُثِيبُكَ وَأُعْطِيكَ " . حَتَّى ظَنَنْتُ أَنَّهُ يُعْطِينِي عَطِيَّةً قَالَ " إِذَا زَالَ النَّهَارُ فَقُمْ فَصَلِّ أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ " . فَذَكَرَ نَحْوَهُ قَالَ " تَرْفَعُ رَأْسَكَ - يَعْنِي مِنَ السَّجْدَةِ الثَّانِيَةِ - فَاسْتَوِ جَالِسًا وَلاَ تَقُمْ حَتَّى تُسَبِّحَ عَشْرًا وَتَحْمَدَ عَشْرًا وَتُكَبِّرَ عَشْرًا وَتُهَلِّلَ عَشْرًا ثُمَّ تَصْنَعُ ذَلِكَ فِي الأَرْبَعِ رَكَعَاتٍ " . قَالَ " فَإِنَّكَ لَوْ كُنْتَ أَعْظَمَ أَهْلِ الأَرْضِ ذَنْبًا غُفِرَ لَكَ بِذَلِكَ " . قُلْتُ فَإِنْ لَمْ أَسْتَطِعْ أَنْ أُصَلِّيَهَا تِلْكَ السَّاعَةَ قَالَ " صَلِّهَا مِنَ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ حَبَّانُ بْنُ هِلاَلٍ خَالُ هِلاَلٍ الرَّائِيِّ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ الْمُسْتَمِرُّ بْنُ الرَّيَّانِ عَنْ أَبِي الْجَوْزَاءِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو مَوْقُوفًا وَرَوَاهُ رَوْحُ بْنُ الْمُسَيَّبِ وَجَعْفَرُ بْنُ سُلَيْمَانَ عَنْ عَمْرِو بْنِ مَالِكٍ النُّكْرِيِّ عَنْ أَبِي الْجَوْزَاءِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَوْلُهُ وَقَالَ فِي حَدِيثِ رَوْحٍ فَقَالَ حَدِيثُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Муҳаммад ибн Суфён ал-Убуллий ривоят қилди, бизга Ҳаббон ибн Ҳилол Абу Ҳабиб ривоят қилди, бизга Маҳдий ибн Маймун ривоят қилди, бизга Амр ибн Молик Абул-Жавзодан ривоят қилди. У айтди: Менга саҳобалиги бўлган бир киши ривоят қилди — уни Абдуллаҳ ибн Амр деб ҳисоблайдилар. У айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эртага олдимга кел, сенга инъом қиламан, савобга ноил қиламан ва бераман» деди. Шу даражада мен у менга бирор ато беради деб ўйладим. У: «Кундуз оғганида (қуёш оғганида) туриб тўрт ракъат ўқи» деди. Сўнг шунга ўхшаш зикр қилди. У: «Бошингни кўтарасан — яъни иккинчи саждадан — тўғриланиб ўтирасан ва ўн марта тасбеҳ айтиб, ўн марта ҳамд айтиб, ўн марта такбир айтиб, ўн марта таҳлил (ла илаҳа иллаллаҳ) айтмагунингча турма. Сўнг буни тўрт ракъатда қиласан» деди. У: «Агар сен ер аҳлининг энг катта гуноҳкори бўлсанг ҳам, шу билан кечириласан» деди. Мен: «Агар уни ўша соатда ўқишга қодир бўлмасам-чи?» дедим. У: «Уни тун ёки кундуз (бошқа пайтда) ўқи» деди. Абу Довуд айтди: Ҳаббон ибн Ҳилол — Ҳилол ар-Роийнинг тоғаси. Абу Довуд айтди: Уни ал-Мустамирр ибн ар-Райён Абул-Жавзодан, у Абдуллаҳ ибн Амрдан мавқуф (саҳобий сўзи) қилиб ривоят қилди. Ва уни Равҳ ибн ал-Мусайяб ҳамда Жаъфар ибн Сулаймон Амр ибн Молик ан-Нукрийдан, у Абул-Жавзодан, у Ибн Аббосдан унинг сўзи сифатида ривоят қилдилар. Равҳнинг ҳадисида эса: «У: Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳадисидир, деди» дейилган.