حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ الْحَسَنِ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدِّمَشْقِيُّ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، وَعِكْرِمَةَ، مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ قَالَ بَيْنَمَا نَحْنُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذْ جَاءَهُ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي تَفَلَّتَ هَذَا الْقُرْآنُ مِنْ صَدْرِي فَمَا أَجِدُنِي أَقْدِرُ عَلَيْهِ . فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا أَبَا الْحَسَنِ أَفَلاَ أُعَلِّمُكَ كَلِمَاتٍ يَنْفَعُكَ اللَّهُ بِهِنَّ وَيَنْفَعُ بِهِنَّ مَنْ عَلَّمْتَهُ وَيُثَبِّتُ مَا تَعَلَّمْتَ فِي صَدْرِكَ " . قَالَ أَجَلْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَعَلِّمْنِي . قَالَ " إِذَا كَانَ لَيْلَةُ الْجُمُعَةِ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ تَقُومَ فِي ثُلُثِ اللَّيْلِ الآخِرِ فَإِنَّهَا سَاعَةٌ مَشْهُودَةٌ وَالدُّعَاءُ فِيهَا مُسْتَجَابٌ وَقَدْ قَالَ أَخِي يَعْقُوبُ لِبَنِيهِ : (سوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي ) يَقُولُ حَتَّى تَأْتِيَ لَيْلَةُ الْجُمُعَةِ فَإِنْ لَمْ تَسْتَطِعْ فَقُمْ فِي وَسَطِهَا فَإِنْ لَمْ تَسْتَطِعْ فَقُمْ فِي أَوَّلِهَا فَصَلِّ أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ تَقْرَأُ فِي الرَّكْعَةِ الأُولَى بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ وَسُورَةِ يس وَفِي الرَّكْعَةِ الثَّانِيَةِ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ وَ( حم ) الدُّخَانَ وَفِي الرَّكْعَةِ الثَّالِثَةِ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ وَالم تَنْزِيلُ السَّجْدَةَ وَفِي الرَّكْعَةِ الرَّابِعَةِ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ وَتَبَارَكَ الْمُفَصَّلَ فَإِذَا فَرَغْتَ مِنَ التَّشَهُّدِ فَاحْمَدِ اللَّهَ وَأَحْسِنِ الثَّنَاءَ عَلَى اللَّهِ وَصَلِّ عَلَىَّ وَأَحْسِنْ وَعَلَى سَائِرِ النَّبِيِّينَ وَاسْتَغْفِرْ لِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَلإِخْوَانِكَ الَّذِينَ سَبَقُوكَ بِالإِيمَانِ ثُمَّ قُلْ فِي آخِرِ ذَلِكَ اللَّهُمَّ ارْحَمْنِي بِتَرْكِ الْمَعَاصِي أَبَدًا مَا أَبْقَيْتَنِي وَارْحَمْنِي أَنْ أَتَكَلَّفَ مَا لاَ يَعْنِينِي وَارْزُقْنِي حُسْنَ النَّظَرِ فِيمَا يُرْضِيكَ عَنِّي اللَّهُمَّ بَدِيعَ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ ذَا الْجَلاَلِ وَالإِكْرَامِ وَالْعِزَّةِ الَّتِي لاَ تُرَامُ أَسْأَلُكَ يَا اللَّهُ يَا رَحْمَنُ بِجَلاَلِكَ وَنُورِ وَجْهِكَ أَنْ تُلْزِمَ قَلْبِي حِفْظَ كِتَابِكَ كَمَا عَلَّمْتَنِي وَارْزُقْنِي أَنْ أَتْلُوَهُ عَلَى النَّحْوِ الَّذِي يُرْضِيكَ عَنِّي اللَّهُمَّ بَدِيعَ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ ذَا الْجَلاَلِ وَالإِكْرَامِ وَالْعِزَّةِ الَّتِي لاَ تُرَامُ أَسْأَلُكَ يَا اللَّهُ يَا رَحْمَنُ بِجَلاَلِكَ وَنُورِ وَجْهِكَ أَنْ تُنَوِّرَ بِكِتَابِكَ بَصَرِي وَأَنْ تُطْلِقَ بِهِ لِسَانِي وَأَنْ تُفَرِّجَ بِهِ عَنْ قَلْبِي وَأَنْ تَشْرَحَ بِهِ صَدْرِي وَأَنْ تَغْسِلَ بِهِ بَدَنِي لأَنَّهُ لاَ يُعِينُنِي عَلَى الْحَقِّ غَيْرُكَ وَلاَ يُؤْتِيهِ إِلاَّ أَنْتَ وَلاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ يَا أَبَا الْحَسَنِ تَفْعَلُ ذَلِكَ ثَلاَثَ جُمَعٍ أَوْ خَمْسَ أَوْ سَبْعَ تُجَابُ بِإِذْنِ اللَّهِ وَالَّذِي بَعَثَنِي بِالْحَقِّ مَا أَخْطَأَ مُؤْمِنًا قَطُّ " . قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ فَوَاللَّهِ مَا لَبِثَ عَلِيٌّ إِلاَّ خَمْسًا أَوْ سَبْعًا حَتَّى جَاءَ عَلِيٌّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي مِثْلِ ذَلِكَ الْمَجْلِسِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي كُنْتُ فِيمَا خَلاَ لاَ آخُذُ إِلاَّ أَرْبَعَ آيَاتٍ أَوْ نَحْوَهُنَّ وَإِذَا قَرَأْتُهُنَّ عَلَى نَفْسِي تَفَلَّتْنَ وَأَنَا أَتَعَلَّمُ الْيَوْمَ أَرْبَعِينَ آيَةً أَوْ نَحْوَهَا وَإِذَا قَرَأْتُهَا عَلَى نَفْسِي فَكَأَنَّمَا كِتَابُ اللَّهِ بَيْنَ عَيْنَىَّ وَلَقَدْ كُنْتُ أَسْمَعُ الْحَدِيثَ فَإِذَا رَدَّدْتُهُ تَفَلَّتَ وَأَنَا الْيَوْمَ أَسْمَعُ الأَحَادِيثَ فَإِذَا تَحَدَّثْتُ بِهَا لَمْ أَخْرِمْ مِنْهَا حَرْفًا . فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عِنْدَ ذَلِكَ " مُؤْمِنٌ وَرَبِّ الْكَعْبَةِ يَا أَبَا الْحَسَنِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ الْوَلِيدِ بْنِ مُسْلِمٍ .
Бизга Аҳмад ибн ал-Ҳасан ривоят қилди, бизга Сулаймон ибн Абдурраҳмон ад-Димашқий ривоят қилди, бизга ал-Валид ибн Муслим ривоят қилди, бизга Ибн Журайж ривоят қилди, у Ато ибн Абу Робоҳ ва Икрима — Ибн Аббоснинг озод қилинган қули — дан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилиб) у деди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурида эдик. Шу пайт унга Али ибн Абу Толиб келиб: «Отам-онам сенга фидо бўлсин, бу Қуръан кўкрагимдан учиб кетди, мен уни (ёдлашга) қодир эмаслигимни кўрмоқдаман,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Эй Абул-Ҳасан, сенга шундай сўзларни ўргатаймики, Аллаҳ улар билан сенга манфаат берар ва сен ўргатган кишига ҳам манфаат берар ва ўрганганингни кўкрагингда барқарор қилар?» дедилар. У: «Албатта, эй Аллаҳнинг Расули, менга ўргатинг,» деди. У (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дедилар: «Жума кечаси бўлганда, агар кечанинг охирги учдан бирида қоим бўлишга қодир бўлсанг (туриб ибодат қил), зеро у кўрсатиладиган (мукаррам) бир соатдир, ундаги дуо ижобат бўлади. Биродарим Яъқуб ўғилларига: «Тез кунда мен сизлар учун Роббимдан мағфират сўрайман,» (Юсуф сураси, 98) деган эди — у жума кечаси келгунча (кечиктирган) деб айтади. Агар (охирида) қодир бўлмасанг, кечанинг ўртасида қоим бўл; агар (унга ҳам) қодир бўлмасанг, кечанинг аввалида қоим бўл. Сўнг тўрт ракат намоз ўқи: биринчи ракатда Фотиҳатул-Китоб ва Ёсин сурасини ўқи, иккинчи ракатда Фотиҳатул-Китоб ва «Ҳа-Мим» — яъни Духонни — ўқи, учинчи ракатда Фотиҳатул-Китоб ва «Алиф-Лам-Мим Танзил» — яъни Саждани — ўқи, тўртинчи ракатда Фотиҳатул-Китоб ва «Табарак» — ал-Муфассални — ўқи. Ташаҳҳуддан фариқ бўлганингда Аллаҳга ҳамд айт ва Аллаҳга гўзал сано айт, менга саловот айт ва (уни) гўзал қил ҳамда барча пайғамбарларга (саловот айт), мўмин эркаклар ва мўмина аёллар учун ва имонда сендан ўзиб кетган биродарларинг учун мағфират сўра. Сўнг бунинг охирида шундай де: Аллаҳим, мени яшатиб турганинг давомида абадий гуноҳларни тарк этиш билан менга раҳм қилгин; ва менга алоқаси бўлмаган ишларга ўзимни уришимдан (сақлаб) раҳм қилгин; ва мени рози қиладиган нарсаларга гўзал назар (басират) билан ризқлантиргин. Аллаҳим, осмонлар ва ерни (йўқдан) яратгувчи, улуғлик ва карам Эгаси, етиб бўлмас иззат Эгаси, Сендан сўрайман, эй Аллаҳ, эй Раҳмон, жалолинг ва юзинг нури ҳаққи — Китобингни сақлашни юрагимга лозим қилгин, менга ўргатганинг каби; ва мени Сени мендан рози қиладиган тарзда уни тиловат қилиш билан ризқлантиргин. Аллаҳим, осмонлар ва ерни яратгувчи, улуғлик ва карам Эгаси, етиб бўлмас иззат Эгаси, Сендан сўрайман, эй Аллаҳ, эй Раҳмон, жалолинг ва юзинг нури ҳаққи — кўзимни Китобинг билан нурлантиргин, тил(им)ни у билан равон қилгин, юрагимни у билан кушод қилгин, кўкрагимни у билан кенг қилгин ва баданимни у билан ювгин; зеро мени ҳаққа Сендан ўзга ёрдамга олмайди ва уни Сендан ўзга ҳеч ким бермайди, ва Алий ва Азим бўлган Аллаҳдан ўзга ҳеч қудрат ва куч йўқ. Эй Абул-Ҳасан, буни уч жума ёки беш ёки етти (жума) қил — Аллаҳнинг изни билан ижобат бўласан. Мени ҳақ билан (пайғамбар қилиб) юборган Зотга қасамки, у (зикр) ҳеч бир мўминни хато қилмаган (яъни манфаат бермай қолмаган),» дедилар. Абдуллаҳ ибн Аббос деди: Аллаҳга қасамки, Али беш ёки етти (жума)дан ортиқ кутмади, шу ўша мажлис каби бир мажлисда Али Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келиб: «Эй Аллаҳнинг Расули, мен илгари тўрттагина оят ёки шунчасидан ортиғини олмас эдим, уларни ўзимга (ёдимга) ўқисам, учиб кетарди; бугун эса қирқ оят ёки шунчасини ўрганаман, уларни ўзимга ўқисам, гўё Аллаҳнинг Китоби кўзларим олдида турибди. Аввал ҳадисни эшитардим, уни қайтарсам учиб кетарди; бугун эса ҳадисларни эшитаман, уларни сўзлаб берсам, улардан бир ҳарфни ҳам қолдирмайман,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Каъба Роббига қасамки, (сен) мўминсан, эй Абул-Ҳасан!» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир, уни фақат ал-Валид ибн Муслимнинг ҳадисидан биламиз.