أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ بْنِ سَعِيدِ بْنِ كَثِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي وَبَقِيَّةُ، قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي حَمْزَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي الزُّهْرِيُّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ نَوْفَلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ خَبَّابِ بْنِ الأَرَتِّ، عَنْ أَبِيهِ، وَكَانَ، قَدْ شَهِدَ بَدْرًا
Бизга Амр ибн Усмон ибн Саид ибн Касир хабар бериб, деди: бизга отам ва Бақийя ривоят қилиб, иккаласи деди: бизга Ибн Абу Ҳамза ривоят қилиб, деди: менга Зуҳрий ривоят қилиб, деди: менга Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн ал-Ҳорис ибн Навфал хабар бериб, у Абдуллаҳ ибн Хаббоб ибн ал-Аратдан, у отасидан — у Бадрда иштирок этган эди — (ривоят қилдики), у бир кеча Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни кузатди: у тонгача тун бўйи намоз ўқидилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозининг охирида салом берганларида, Хаббоб унга деди: «Ота-онам сенга фидо бўлсин, эй Расулуллаҳ, бу кеча сен шундай намоз ўқидингки, мен сени ҳеч бундай ўқиганингни кўрмаган эдим.» Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ҳа, дарҳақиқат. Бу — умид ва қўрқув намозидир. Мен Роббимдан, азза ва жалладан, учта нарсани сўрадим; улардан иккитасини менга берди, биттасини эса бермади. Роббимдан биздан олдинги умматларни ҳалок қилгани билан бизни ҳалок қилмаслигини сўрадим, У менга буни берди. Роббимдан ташқаридан келган бир душманни бизнинг устимиздан ғолиб қилмаслигини сўрадим, У менга буни берди. Ва Роббимдан бизни ўзаро урушувчи гуруҳларга бўлиб қўймаслигини сўрадим, У эса менга буни бермади,» дедилар.