حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الْمَلاَئِكَةُ تُصَلِّي عَلَى أَحَدِكُمْ مَا دَامَ فِي مُصَلاَّهُ مَا لَمْ يُحْدِثْ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لَهُ، اللَّهُمَّ ارْحَمْهُ. لاَ يَزَالُ أَحَدُكُمْ فِي صَلاَةٍ مَا دَامَتِ الصَّلاَةُ تَحْبِسُهُ، لاَ يَمْنَعُهُ أَنْ يَنْقَلِبَ إِلَى أَهْلِهِ إِلاَّ الصَّلاَةُ ".
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди, Моликдан, у Абуз-Зиноддан, у Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Малоикалар бирингизга — намозгоҳида турар экан, таҳорати бузилмагунча — ‹Аллаҳим, уни мағфират қилгин, Аллаҳим, унга раҳм қилгин›, деб саловат айтадилар. Бирингиз намоз уни ушлаб турар экан, доимо намозда (саналади). Аҳлига (уйига) қайтишдан уни фақат намоз тўсиб туради (яъни намозни кутиш сабабли)», дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي خُبَيْبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ حَفْصِ بْنِ عَاصِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " سَبْعَةٌ يُظِلُّهُمُ اللَّهُ فِي ظِلِّهِ يَوْمَ لاَ ظِلَّ إِلاَّ ظِلُّهُ الإِمَامُ الْعَادِلُ، وَشَابٌّ نَشَأَ فِي عِبَادَةِ رَبِّهِ، وَرَجُلٌ قَلْبُهُ مُعَلَّقٌ فِي الْمَسَاجِدِ، وَرَجُلاَنِ تَحَابَّا فِي اللَّهِ اجْتَمَعَا عَلَيْهِ وَتَفَرَّقَا عَلَيْهِ، وَرَجُلٌ طَلَبَتْهُ امْرَأَةٌ ذَاتُ مَنْصِبٍ وَجَمَالٍ فَقَالَ إِنِّي أَخَافُ اللَّهَ. وَرَجُلٌ تَصَدَّقَ أَخْفَى حَتَّى لاَ تَعْلَمَ شِمَالُهُ مَا تُنْفِقُ يَمِينُهُ، وَرَجُلٌ ذَكَرَ اللَّهَ خَالِيًا فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ ".
Муҳаммад ибн Башшор бизга айтди: Яҳё бизга айтди, Убайдуллаҳдан: Хубайб ибн Абдурраҳмон менга айтди, Ҳафс ибн Осимдан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У зот: «Етти (хил) кишини — Ўз соясидан бошқа соя бўлмайдиган кунда — Аллаҳ Ўз соясида соялантиради: одил имом (раҳбар); Роббисига ибодат қилиб улғайган ёшйигит; қалби масжидларга боғлиқ бўлган киши; Аллаҳ (учун) бир-бирини севган, шу (севги) учун жам бўлиб, шу учун ажраладиган икки киши; мартаба ва гўзаллик эгаси бўлган аёл (зино)га чақирганида: ‹Мен Аллаҳдан қўрқаман›, деган киши; садақани — ўнг қўли сарфлаганини чап қўли билмайдиган даражада — яширган киши; ва хилватда Аллаҳни эслаб, кўзлари ёшга тўлган киши», дедилар.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ حُمَيْدٍ، قَالَ سُئِلَ أَنَسٌ هَلِ اتَّخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَاتَمًا فَقَالَ نَعَمْ، أَخَّرَ لَيْلَةً صَلاَةَ الْعِشَاءِ إِلَى شَطْرِ اللَّيْلِ، ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا بِوَجْهِهِ بَعْدَ مَا صَلَّى فَقَالَ " صَلَّى النَّاسُ وَرَقَدُوا وَلَمْ تَزَالُوا فِي صَلاَةٍ مُنْذُ انْتَظَرْتُمُوهَا ". قَالَ فَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى وَبِيصِ خَاتَمِهِ.
Қутайба бизга айтди: Исмоил ибн Жаъфар бизга айтди, Ҳумайддан: У деди: Анасдан: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам узук ясаб олдиларми?› деб сўралди. У: ‹Ҳа›, деди. Бир кечаси хуфтон намозини тун ярмигача кечиктирдилар, намоз ўқиб бўлганларидан кейин юзларини бизга қаратиб: «Одамлар намоз ўқиб ухлаб қолдилар, сизлар эса уни кутганингиздан бери доимо намозда (саналдингиз)», дедилар. У (Анас) деди: Гўё мен узукларининг ялтирашига қараб турибман.