حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي خُبَيْبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ حَفْصِ بْنِ عَاصِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " سَبْعَةٌ يُظِلُّهُمُ اللَّهُ فِي ظِلِّهِ يَوْمَ لاَ ظِلَّ إِلاَّ ظِلُّهُ الإِمَامُ الْعَادِلُ، وَشَابٌّ نَشَأَ فِي عِبَادَةِ رَبِّهِ، وَرَجُلٌ قَلْبُهُ مُعَلَّقٌ فِي الْمَسَاجِدِ، وَرَجُلاَنِ تَحَابَّا فِي اللَّهِ اجْتَمَعَا عَلَيْهِ وَتَفَرَّقَا عَلَيْهِ، وَرَجُلٌ طَلَبَتْهُ امْرَأَةٌ ذَاتُ مَنْصِبٍ وَجَمَالٍ فَقَالَ إِنِّي أَخَافُ اللَّهَ. وَرَجُلٌ تَصَدَّقَ أَخْفَى حَتَّى لاَ تَعْلَمَ شِمَالُهُ مَا تُنْفِقُ يَمِينُهُ، وَرَجُلٌ ذَكَرَ اللَّهَ خَالِيًا فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ ".
Муҳаммад ибн Башшор бизга айтди: Яҳё бизга айтди, Убайдуллаҳдан: Хубайб ибн Абдурраҳмон менга айтди, Ҳафс ибн Осимдан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У зот: «Етти (хил) кишини — Ўз соясидан бошқа соя бўлмайдиган кунда — Аллаҳ Ўз соясида соялантиради: одил имом (раҳбар); Роббисига ибодат қилиб улғайган ёшйигит; қалби масжидларга боғлиқ бўлган киши; Аллаҳ (учун) бир-бирини севган, шу (севги) учун жам бўлиб, шу учун ажраладиган икки киши; мартаба ва гўзаллик эгаси бўлган аёл (зино)га чақирганида: ‹Мен Аллаҳдан қўрқаман›, деган киши; садақани — ўнг қўли сарфлаганини чап қўли билмайдиган даражада — яширган киши; ва хилватда Аллаҳни эслаб, кўзлари ёшга тўлган киши», дедилар.