حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي خُبَيْبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ حَفْصِ بْنِ عَاصِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " سَبْعَةٌ يُظِلُّهُمُ اللَّهُ تَعَالَى فِي ظِلِّهِ يَوْمَ لاَ ظِلَّ إِلاَّ ظِلُّهُ إِمَامٌ عَدْلٌ، وَشَابٌّ نَشَأَ فِي عِبَادَةِ اللَّهِ، وَرَجُلٌ قَلْبُهُ مُعَلَّقٌ فِي الْمَسَاجِدِ، وَرَجُلاَنِ تَحَابَّا فِي اللَّهِ اجْتَمَعَا عَلَيْهِ وَتَفَرَّقَا عَلَيْهِ، وَرَجُلٌ دَعَتْهُ امْرَأَةٌ ذَاتُ مَنْصِبٍ وَجَمَالٍ فَقَالَ إِنِّي أَخَافُ اللَّهَ، وَرَجُلٌ تَصَدَّقَ بِصَدَقَةٍ فَأَخْفَاهَا حَتَّى لاَ تَعْلَمَ شِمَالُهُ مَا تُنْفِقُ يَمِينُهُ، وَرَجُلٌ ذَكَرَ اللَّهَ خَالِيًا فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ ".
Мусаддад бизга айтди: Яҳё бизга айтди, Убайдуллаҳдан: У деди: Хубайб ибн Абдурраҳмон менга айтди, Ҳафс ибн Осимдан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У зот: «Етти (тоифа кишини) Аллаҳ таоло — Ўз соясидан бошқа соя бўлмаган кунда — Ўз соясида соялАйди: адолатли имом (раҳбар), Аллаҳга ибодатда ўсган йигит, қалби масжидларга боғланган киши, Аллаҳ (йўли) учун бир-бирини севган — шунинг учун йиғилган ва шунинг учун ажралган — икки киши, мансаб ва гўзаллик эгаси бўлган бир аёл (зинога) чақирган, аммо: ‹Мен Аллаҳдан қўрқаман› деган киши, бир садақа бериб, уни шундай яширган киши-ки, ҳатто ўнг қўли нима инфоқ қилаётганини чап қўли билмайди, ва Аллаҳни ёлғиз (хилватда) эслаб, кўзлари ёшга тўлган киши» дедилар.