حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، جَمِيعًا عَنْ يَحْيَى الْقَطَّانِ، - قَالَ زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، - عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، أَخْبَرَنِي خُبَيْبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ حَفْصِ بْنِ عَاصِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " سَبْعَةٌ يُظِلُّهُمُ اللَّهُ فِي ظِلِّهِ يَوْمَ لاَ ظِلَّ إِلاَّ ظِلُّهُ الإِمَامُ الْعَادِلُ وَشَابٌّ نَشَأَ بِعِبَادَةِ اللَّهِ وَرَجُلٌ قَلْبُهُ مُعَلَّقٌ فِي الْمَسَاجِدِ وَرَجُلاَنِ تَحَابَّا فِي اللَّهِ اجْتَمَعَا عَلَيْهِ وَتَفَرَّقَا عَلَيْهِ وَرَجُلٌ دَعَتْهُ امْرَأَةٌ ذَاتُ مَنْصِبٍ وَجَمَالٍ فَقَالَ إِنِّي أَخَافُ اللَّهَ . وَرَجُلٌ تَصَدَّقَ بِصَدَقَةٍ فَأَخْفَاهَا حَتَّى لاَ تَعْلَمَ يَمِينُهُ مَا تُنْفِقُ شِمَالُهُ وَرَجُلٌ ذَكَرَ اللَّهَ خَالِيًا فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ " .
Абу Ҳурайра Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): У: «Етти (тоифа) бор — Аллаҳ уларни Ўз соясида, Ўз соясидан бошқа соя бўлмаган кунда соялаб (паноҳ) беради: адолатли имом (раҳбар); Аллаҳга ибодатда ўсган йигит; қалби масжидларга боғланган киши; Аллаҳ (йўли) учун бир-бирини севган — шу (севги) учун йиғилган ва шу учун айрилган — икки киши; мансаб ва гўзаллик эгаси бўлган бир аёл (зинога) чақирган, аммо: ‹Мен Аллаҳдан қўрқаман› деган киши; бир садақа қилиб, уни — ўнг (қўли) чап (қўли) нима инфоқ қилганини билмайдиган даражада — яширган киши; ва Аллаҳни ёлғиз (хилватда) зикр қилиб, кўзлари (ёшга) тўлган киши» деди.