Ишоқ ибн Иброҳим ибн Наср менга айтди: Абдураззоқ бизга айтди: Ибн Журайж бизга айтди: Ато менга хабар берди, Жобир ибн Абдуллаҳдан: Мен уни шундай деганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Фитр куни турдилар, намоз ўқидилар — намоздан бошлаб — сўнг хутба қилдилар. (Хутбани) тугатгач, (минбардан) тушиб аёлларнинг олдига келдилар, уларга ваъз қилдилар — у зот Билолнинг қўлига суянган, Билол кийимини ёйган, аёллар унга садақа ташлаётган эдилар. Мен Атўга: ‹Фитр куни закотими?› дедим. У: ‹Йўқ, балки ўша пайтда берадиган садақа, аёл (тақинчоли) фатхани (узукни) ташлар ва (бошқалар) ташлар эди› деди. Мен: ‹Имом учун шу (аёлларга бориш) ва уларга ваъз қилиш ҳақ (вожиб) деб кўрасанми?› дедим. У: ‹Албатта бу уларга ҳақдир, уларга нима бўлдики, буни қилмайдилар?› деди.
قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ وَأَخْبَرَنِي الْحَسَنُ بْنُ مُسْلِمٍ، عَنْ طَاوُسٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ شَهِدْتُ الْفِطْرَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ وَعُثْمَانَ ـ رضى الله عنهم ـ يُصَلُّونَهَا قَبْلَ الْخُطْبَةِ، ثُمَّ يُخْطَبُ بَعْدُ، خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَيْهِ حِينَ يُجْلِسُ بِيَدِهِ، ثُمَّ أَقْبَلَ يَشُقُّهُمْ حَتَّى جَاءَ النِّسَاءَ مَعَهُ بِلاَلٌ فَقَالَ {يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا جَاءَكَ الْمُؤْمِنَاتُ يُبَايِعْنَكَ} الآيَةَ ثُمَّ قَالَ حِينَ فَرَغَ مِنْهَا " آنْتُنَّ عَلَى ذَلِكَ ". قَالَتِ امْرَأَةٌ وَاحِدَةٌ مِنْهُنَّ لَمْ يُجِبْهُ غَيْرُهَا نَعَمْ. لاَ يَدْرِي حَسَنٌ مَنْ هِيَ. قَالَ " فَتَصَدَّقْنَ " فَبَسَطَ بِلاَلٌ ثَوْبَهُ ثُمَّ قَالَ هَلُمَّ لَكُنَّ فِدَاءٌ أَبِي وَأُمِّي، فَيُلْقِينَ الْفَتَخَ وَالْخَوَاتِيمَ فِي ثَوْبِ بِلاَلٍ. قَالَ عَبْدُ الرَّزَّاقِ الْفَتَخُ الْخَوَاتِيمُ الْعِظَامُ كَانَتْ فِي الْجَاهِلِيَّةِ.
Ибн Журайж деди: Менга Ҳасан ибн Муслим хабар берди, Товусдан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: У деди: Мен Фитрда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам, Абу Бакр, Умар ва Усмон розияллаҳу анҳум билан ҳозир бўлдим — улар уни (ҳайит намозини) хутбадан олдин ўқир, сўнг кейин хутба қилар эдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам чиқдилар — гўё мен у зотга қараб турибман — у зот қўли билан (одамларни) ўтқазаётганида, сўнг уларни ёриб (орабланиб) ўтдилар, ҳатто аёллар олдига келдилар — у зот билан Билол бор эди — ва: «Эй Набий, мўмина аёллар сенинг олдингга сенга байъат қилишга келса...» (оятини ўқидилар). Ундан бўшагач: «Сизлар шу (шартлар) устидамисиз?» дедилар. Улардан битта аёл — ундан бошқаси жавоб бермади — : ‹Ҳа› деди. Ҳасан у ким эканини билмайди. У зот: «Бўлмаса, садақа қилинглар» дедилар. Билол кийимини ёйди, сўнг: ‹Келинглар, отам-онам (сизларга) фидо бўлсин› деди. Аёллар фатх (катта узук)лар ва узукларни Билолнинг кийимига ташлай бошлади. Абдураззоқ деди: ‹Фатх — жоҳилиятда (тақилган) катта узуклардир›.