حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ نَصْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ الْفِطْرِ، فَصَلَّى فَبَدَأَ بِالصَّلاَةِ ثُمَّ خَطَبَ، فَلَمَّا فَرَغَ نَزَلَ فَأَتَى النِّسَاءَ، فَذَكَّرَهُنَّ وَهْوَ يَتَوَكَّأُ عَلَى يَدِ بِلاَلٍ وَبِلاَلٌ بَاسِطٌ ثَوْبَهُ، يُلْقِي فِيهِ النِّسَاءُ الصَّدَقَةَ. قُلْتُ لِعَطَاءٍ زَكَاةَ يَوْمِ الْفِطْرِ قَالَ لاَ وَلَكِنْ صَدَقَةً يَتَصَدَّقْنَ حِينَئِذٍ، تُلْقِي فَتَخَهَا وَيُلْقِينَ. قُلْتُ أَتُرَى حَقًّا عَلَى الإِمَامِ ذَلِكَ وَيُذَكِّرُهُنَّ قَالَ إِنَّهُ لَحَقٌّ عَلَيْهِمْ، وَمَا لَهُمْ لاَ يَفْعَلُونَهُ
Ишоқ ибн Иброҳим ибн Наср менга айтди: Абдураззоқ бизга айтди: Ибн Журайж бизга айтди: Ато менга хабар берди, Жобир ибн Абдуллаҳдан: Мен уни шундай деганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Фитр куни турдилар, намоз ўқидилар — намоздан бошлаб — сўнг хутба қилдилар. (Хутбани) тугатгач, (минбардан) тушиб аёлларнинг олдига келдилар, уларга ваъз қилдилар — у зот Билолнинг қўлига суянган, Билол кийимини ёйган, аёллар унга садақа ташлаётган эдилар. Мен Атўга: ‹Фитр куни закотими?› дедим. У: ‹Йўқ, балки ўша пайтда берадиган садақа, аёл (тақинчоли) фатхани (узукни) ташлар ва (бошқалар) ташлар эди› деди. Мен: ‹Имом учун шу (аёлларга бориш) ва уларга ваъз қилиш ҳақ (вожиб) деб кўрасанми?› дедим. У: ‹Албатта бу уларга ҳақдир, уларга нима бўлдики, буни қилмайдилар?› деди.