حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، رضى الله عنهما قَالَ رَأَيْتُ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم كَأَنَّ بِيَدِي قِطْعَةَ إِسْتَبْرَقٍ، فَكَأَنِّي لاَ أُرِيدُ مَكَانًا مِنَ الْجَنَّةِ إِلاَّ طَارَتْ إِلَيْهِ، وَرَأَيْتُ كَأَنَّ اثْنَيْنِ أَتَيَانِي أَرَادَا أَنْ يَذْهَبَا بِي إِلَى النَّارِ فَتَلَقَّاهُمَا مَلَكٌ فَقَالَ لَمْ تُرَعْ خَلِّيَا عَنْهُ. فَقَصَّتْ حَفْصَةُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِحْدَى رُؤْيَاىَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " نِعْمَ الرَّجُلُ عَبْدُ اللَّهِ لَوْ كَانَ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ ". فَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ. وَكَانُوا لاَ يَزَالُونَ يَقُصُّونَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الرُّؤْيَا أَنَّهَا فِي اللَّيْلَةِ السَّابِعَةِ مِنَ الْعَشْرِ الأَوَاخِرِ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَرَى رُؤْيَاكُمْ قَدْ تَوَاطَتْ فِي الْعَشْرِ الأَوَاخِرِ، فَمَنْ كَانَ مُتَحَرِّيْهَا فَلْيَتَحَرَّهَا مِنَ الْعَشْرِ الأَوَاخِرِ ".
Абун-Нуъмон бизга айтди: Ҳаммод ибн Зайд бизга айтди, Айюбдан, у Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида туш кўрдим — гўё қўлимда бир парча истабрақ (қалин ипак) бор, мен жаннатда қайси жойни истасам, у ўша томонга учар эди. Ва мен гўё икки (киши) менга келиб, мени дўзахга олиб кетмоқчи бўлганини кўрдим. Уларга бир малоика йўлиқиб: ‹Қўрқма, уни қўйиб юборинг› деди. Ҳафса менинг тушларимдан бирини Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга айтиб берди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Абдуллаҳ қандай яхши киши, агар кечаси намоз ўқиса (эди)», дедилар. Шундан кейин Абдуллаҳ розияллаҳу анҳу кечаси намоз ўқир эди. Улар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга (Лайлатул-Қадр) тушини — у сўнгги ўнликдаги еттинчи кечада эканини — тўхтовсиз айтиб берар эдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сизларнинг тушларинг сўнгги ўнликда (бир-бирига) мувофиқ келганини кўряпман. Ким уни изласа, сўнгги ўнликдан изласин», дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، رضى الله عنهما قَالَ رَأَيْتُ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم كَأَنَّ بِيَدِي قِطْعَةَ إِسْتَبْرَقٍ، فَكَأَنِّي لاَ أُرِيدُ مَكَانًا مِنَ الْجَنَّةِ إِلاَّ طَارَتْ إِلَيْهِ، وَرَأَيْتُ كَأَنَّ اثْنَيْنِ أَتَيَانِي أَرَادَا أَنْ يَذْهَبَا بِي إِلَى النَّارِ فَتَلَقَّاهُمَا مَلَكٌ فَقَالَ لَمْ تُرَعْ خَلِّيَا عَنْهُ. فَقَصَّتْ حَفْصَةُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِحْدَى رُؤْيَاىَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " نِعْمَ الرَّجُلُ عَبْدُ اللَّهِ لَوْ كَانَ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ ". فَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ. وَكَانُوا لاَ يَزَالُونَ يَقُصُّونَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الرُّؤْيَا أَنَّهَا فِي اللَّيْلَةِ السَّابِعَةِ مِنَ الْعَشْرِ الأَوَاخِرِ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَرَى رُؤْيَاكُمْ قَدْ تَوَاطَتْ فِي الْعَشْرِ الأَوَاخِرِ، فَمَنْ كَانَ مُتَحَرِّيْهَا فَلْيَتَحَرَّهَا مِنَ الْعَشْرِ الأَوَاخِرِ ".
Абун-Нуъмон бизга айтди: Ҳаммод ибн Зайд бизга айтди, Айюбдан, у Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида туш кўрдим — гўё қўлимда бир парча истабрақ (қалин ипак) бор, мен жаннатда қайси жойни истасам, у ўша томонга учар эди. Ва мен гўё икки (киши) менга келиб, мени дўзахга олиб кетмоқчи бўлганини кўрдим. Уларга бир малоика йўлиқиб: ‹Қўрқма, уни қўйиб юборинг› деди. Ҳафса менинг тушларимдан бирини Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга айтиб берди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Абдуллаҳ қандай яхши киши, агар кечаси намоз ўқиса (эди)», дедилар. Шундан кейин Абдуллаҳ розияллаҳу анҳу кечаси намоз ўқир эди. Улар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга (Лайлатул-Қадр) тушини — у сўнгги ўнликдаги еттинчи кечада эканини — тўхтовсиз айтиб берар эдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сизларнинг тушларинг сўнгги ўнликда (бир-бирига) мувофиқ келганини кўряпман. Ким уни изласа, сўнгги ўнликдан изласин», дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، رضى الله عنهما قَالَ رَأَيْتُ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم كَأَنَّ بِيَدِي قِطْعَةَ إِسْتَبْرَقٍ، فَكَأَنِّي لاَ أُرِيدُ مَكَانًا مِنَ الْجَنَّةِ إِلاَّ طَارَتْ إِلَيْهِ، وَرَأَيْتُ كَأَنَّ اثْنَيْنِ أَتَيَانِي أَرَادَا أَنْ يَذْهَبَا بِي إِلَى النَّارِ فَتَلَقَّاهُمَا مَلَكٌ فَقَالَ لَمْ تُرَعْ خَلِّيَا عَنْهُ. فَقَصَّتْ حَفْصَةُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِحْدَى رُؤْيَاىَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " نِعْمَ الرَّجُلُ عَبْدُ اللَّهِ لَوْ كَانَ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ ". فَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ. وَكَانُوا لاَ يَزَالُونَ يَقُصُّونَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الرُّؤْيَا أَنَّهَا فِي اللَّيْلَةِ السَّابِعَةِ مِنَ الْعَشْرِ الأَوَاخِرِ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَرَى رُؤْيَاكُمْ قَدْ تَوَاطَتْ فِي الْعَشْرِ الأَوَاخِرِ، فَمَنْ كَانَ مُتَحَرِّيْهَا فَلْيَتَحَرَّهَا مِنَ الْعَشْرِ الأَوَاخِرِ ".
Абун-Нуъмон бизга айтди: Ҳаммод ибн Зайд бизга айтди, Айюбдан, у Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида туш кўрдим — гўё қўлимда бир парча истабрақ (қалин ипак) бор, мен жаннатда қайси жойни истасам, у ўша томонга учар эди. Ва мен гўё икки (киши) менга келиб, мени дўзахга олиб кетмоқчи бўлганини кўрдим. Уларга бир малоика йўлиқиб: ‹Қўрқма, уни қўйиб юборинг› деди. Ҳафса менинг тушларимдан бирини Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга айтиб берди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Абдуллаҳ қандай яхши киши, агар кечаси намоз ўқиса (эди)», дедилар. Шундан кейин Абдуллаҳ розияллаҳу анҳу кечаси намоз ўқир эди. Улар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга (Лайлатул-Қадр) тушини — у сўнгги ўнликдаги еттинчи кечада эканини — тўхтовсиз айтиб берар эдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сизларнинг тушларинг сўнгги ўнликда (бир-бирига) мувофиқ келганини кўряпман. Ким уни изласа, сўнгги ўнликдан изласин», дедилар.
حَدَّثَنَا صَدَقَةُ بْنُ الْفَضْلِ، أَخْبَرَنَا الْوَلِيدُ، عَنِ الأَوْزَاعِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي عُمَيْرُ بْنُ هَانِئٍ، قَالَ حَدَّثَنِي جُنَادَةُ بْنُ أَبِي أُمَيَّةَ، حَدَّثَنِي عُبَادَةُ بْنُ الصَّامِتِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ تَعَارَّ مِنَ اللَّيْلِ فَقَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ، وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ. الْحَمْدُ لِلَّهِ، وَسُبْحَانَ اللَّهِ، وَلاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، وَاللَّهُ أَكْبَرُ، وَلاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ. ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي. أَوْ دَعَا اسْتُجِيبَ، فَإِنْ تَوَضَّأَ وَصَلَّى قُبِلَتْ صَلاَتُهُ ".
Садақа ибн Фазл бизга айтди: Валид бизга хабар берди, Авзоийдан: Умайр ибн Ҳонйъ менга айтди: Жунода ибн Абу Умайя менга айтди: Убода ибн Сомит менга айтди, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У зот: «Ким кечаси уйғониб: ‹Ла илаҳа иллаллаҳу ваҳдаҳу ла шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамд, ва ҳува ала кулли шайъин қодир. Алҳамду лиллаҳ, ва субҳаналлаҳ, ва ла илаҳа иллаллаҳ, валлаҳу акбар, ва ла ҳавла ва ла қуввата илла биллаҳ› деса, сўнг: ‹Аллаҳум-мағфир ли› деса, ёки (бошқа) дуо қилса, (дуоси) ижобат қилинади. Агар таҳорат қилиб намоз ўқиса, намози қабул қилинади», дедилар.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي الْهَيْثَمُ بْنُ أَبِي سِنَانٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ وَهُوَ يَقْصُصُ فِي قَصَصِهِ وَهُوَ يَذْكُرُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِنَّ أَخًا لَكُمْ لاَ يَقُولُ الرَّفَثَ. يَعْنِي بِذَلِكَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ رَوَاحَةَ وَفِينَا رَسُولُ اللَّهِ يَتْلُو كِتَابَهُ إِذَا انْشَقَّ مَعْرُوفٌ مِنَ الْفَجْرِ سَاطِعُ أَرَانَا الْهُدَى بَعْدَ الْعَمَى فَقُلُوبُنَا بِهِ مُوقِنَاتٌ أَنَّ مَا قَالَ وَاقِعُ يَبِيتُ يُجَافِي جَنْبَهُ عَنْ فِرَاشِهِ إِذَا اسْتَثْقَلَتْ بِالْمُشْرِكِينَ الْمَضَاجِعُ تَابَعَهُ عُقَيْلٌ. وَقَالَ الزُّبَيْدِيُّ أَخْبَرَنِي الزُّهْرِيُّ عَنْ سَعِيدٍ وَالأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه.
Яҳё ибн Букайр бизга айтди: Лайс бизга айтди, Юнусдан, у Ибн Шиҳобдан: Ҳайсам ибн Абу Синон менга хабар берди, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳуни — қиссасини сўзлаб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни зикр қилаётганида — эшитди: ‹Сизларнинг бир биродарингиз фаҳш (бемаъни сўз) гапирмайди›. Бу билан у Абдуллаҳ ибн Равоҳани (назарда тутди): ‹Бизнинг ичимизда Расулуллаҳ, У Китобини тиловат қилади — гўзал (тонг) фажрдан ёришиб чиқганда. У бизга кўрлик (залолат)дан кейин ҳидоятни кўрсатди, қалбларимиз унга ишондики, У айтган (нарса) воқе бўлгувчидир. У мушрикларга ётоқлар оғир келганида (ухлаб қолганида), ёнини тўшагидан тортиб (ибодатда) тунар эди›. Бунга Ақил мутобаат қилди. Зубайдий деди: Менга Зуҳрий хабар берди, Саъид ва Аъраждан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан.