حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا رَوْحٌ، حَدَّثَنَا عُمَرُ ـ هُوَ ابْنُ سَعِيدٍ ـ قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ الْحَارِثِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الْعَصْرَ، فَلَمَّا سَلَّمَ قَامَ سَرِيعًا دَخَلَ عَلَى بَعْضِ نِسَائِهِ، ثُمَّ خَرَجَ وَرَأَى مَا فِي وُجُوهِ الْقَوْمِ مِنْ تَعَجُّبِهِمْ لِسُرْعَتِهِ فَقَالَ " ذَكَرْتُ وَأَنَا فِي الصَّلاَةِ تِبْرًا عِنْدَنَا، فَكَرِهْتُ أَنْ يُمْسِيَ أَوْ يَبِيتَ عِنْدَنَا فَأَمَرْتُ بِقِسْمَتِهِ ".
Ишоқ ибн Мансур бизга айтди: Равҳ бизга айтди: Умар — у Ибн Саъид — бизга айтди: Ибн Абу Мулайка менга хабар берди, Уқба ибн Ҳорис розияллаҳу анҳудан: У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан асрни ўқидим. Салом берганларида, у зот шошилиб туриб, завжаларидан бирининг олдига кирдилар, сўнг чиқдилар ва қавмнинг юзларида — у зотнинг шошганидан ҳайратланишларини кўриб: «Мен намозда эканимда, бизда (уйда) бир тилла (парчаси) борлигини эсладим, унинг бизда оқшомлаб ёки тунаб қолишини ёқтирмадим, шунинг учун уни тақсимлашни буюрдим», дедилар.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ جَعْفَرٍ، عَنِ الأَعْرَجِ، قَالَ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا أُذِّنَ بِالصَّلاَةِ أَدْبَرَ الشَّيْطَانُ لَهُ ضُرَاطٌ حَتَّى لاَ يَسْمَعَ التَّأْذِينَ، فَإِذَا سَكَتَ الْمُؤَذِّنُ أَقْبَلَ، فَإِذَا ثُوِّبَ أَدْبَرَ فَإِذَا سَكَتَ أَقْبَلَ، فَلاَ يَزَالُ بِالْمَرْءِ يَقُولُ لَهُ اذْكُرْ مَا لَمْ يَكُنْ يَذْكُرُ حَتَّى لاَ يَدْرِي كَمْ صَلَّى ". قَالَ أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ إِذَا فَعَلَ أَحَدُكُمْ ذَلِكَ فَلْيَسْجُدْ سَجْدَتَيْنِ وَهُوَ قَاعِدٌ. وَسَمِعَهُ أَبُو سَلَمَةَ مِنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه.
Яҳё ибн Букайр бизга айтди: Лайс бизга айтди, Жаъфардан, у Аъраждан: У деди: Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳу деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Намозга азон айтилса, шайтон пукиллаб (шамол чиқариб) орқага қочади, токи азонни эшитмаслик учун. Муаззин жим бўлса, яна келади. Иқомат айтилса, орқага қочади. Жим бўлса, яна келади. Кишининг (қалби) билан у эсламаган нарсани: ‹Анавини эсла› деб (васваса қилишда) давом этади, ҳатто у неча (ракат) ўқиганини билмай қолади», дедилар. Абу Салама ибн Абдурраҳмон деди: Бирингиз буни қилса, ўтирган ҳолда икки сажда қилсин. Абу Салама уни Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан эшитди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، قَالَ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ النَّاسُ أَكْثَرَ أَبُو هُرَيْرَةَ، فَلَقِيتُ رَجُلاً فَقُلْتُ بِمَ قَرَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْبَارِحَةَ فِي الْعَتَمَةِ فَقَالَ لاَ أَدْرِي. فَقُلْتُ لَمْ تَشْهَدْهَا قَالَ بَلَى. قُلْتُ لَكِنْ أَنَا أَدْرِي، قَرَأَ سُورَةَ كَذَا وَكَذَا.
Муҳаммад ибн Мусанно бизга айтди: Усмон ибн Умар бизга айтди: Ибн Абу Зиъб менга хабар берди, Саъид Мақбурийдан: У деди: Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳу деди: Одамлар: ‹Абу Ҳурайра (ҳадисни) кўпайтирди› дейдилар. Мен бир кишини учратиб: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам кеча хуфтонда (Атама) нима (сура) ўқиди?› дедим. У: ‹Билмайман› деди. Мен: ‹Сен унда ҳозир бўлмадингми?› дедим. У: ‹Албатта (бўлдим)› деди. Мен: ‹Аммо мен биламан, у зот фалон-фалон сурани ўқиди› дедим.