Саҳв саждасида такбир айтиш

حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِحْدَى صَلاَتَىِ الْعَشِيِّ ـ قَالَ مُحَمَّدٌ وَأَكْثَرُ ظَنِّي الْعَصْرَ ـ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ ثُمَّ قَامَ إِلَى خَشَبَةٍ فِي مُقَدَّمِ الْمَسْجِدِ فَوَضَعَ يَدَهُ عَلَيْهَا وَفِيهِمْ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ ـ رضى الله عنهما ـ فَهَابَا أَنْ يُكَلِّمَاهُ وَخَرَجَ سَرَعَانُ النَّاسِ فَقَالُوا أَقَصُرَتِ الصَّلاَةُ وَرَجُلٌ يَدْعُوهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ذُو الْيَدَيْنِ فَقَالَ أَنَسِيتَ أَمْ قَصُرَتْ فَقَالَ ‏ "‏ لَمْ أَنْسَ وَلَمْ تُقْصَرْ ‏"‏‏.‏ قَالَ بَلَى قَدْ نَسِيتَ‏.‏ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ ثُمَّ كَبَّرَ فَسَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَكَبَّرَ، ثُمَّ وَضَعَ رَأْسَهُ فَكَبَّرَ فَسَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَكَبَّرَ‏.‏

Ҳафс ибн Умар бизга айтди: Язид ибн Иброҳим бизга айтди, Муҳаммаддан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кечки икки намоздан бирини — Муҳаммад деди: кўпроқ гумоним аср (экани) — икки ракат ўқиди, сўнг салом берди, кейин масжиднинг олдидаги бир ёғочга туриб қўлини унга қўйди. Улар ичида Абу Бакр ва Умар розияллаҳу анҳумо бор эди, улар у зотга гапиришдан қўрқди. Тезкор (шошқалоқ) одамлар чиқиб: ‹Намоз қисқартирилдими?› дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Зул-Ядайн деб атайдиган бир киши: ‹Унутдингизми ёки қисқартирилдими?› деди. У зот: «Унутмадим ҳам, қисқартирилмади ҳам», дедилар. У: ‹Албатта унутдингиз› деди. Шунда у зот икки ракат ўқиди, сўнг салом берди, кейин такбир айтиб олдинги саждасидек ёки ундан узунроқ сажда қилди, сўнг бошини кўтариб такбир айтди, сўнг бошини (саждага) қўйиб такбир айтди ва олдинги саждасидек ёки ундан узунроқ сажда қилди, сўнг бошини кўтариб такбир айтди.

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ابْنِ بُحَيْنَةَ الأَسْدِيِّ، حَلِيفِ بَنِي عَبْدِ الْمُطَّلِبِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَامَ فِي صَلاَةِ الظُّهْرِ وَعَلَيْهِ جُلُوسٌ، فَلَمَّا أَتَمَّ صَلاَتَهُ سَجَدَ سَجْدَتَيْنِ فَكَبَّرَ فِي كُلِّ سَجْدَةٍ وَهُوَ جَالِسٌ قَبْلَ أَنْ يُسَلِّمَ، وَسَجَدَهُمَا النَّاسُ مَعَهُ مَكَانَ مَا نَسِيَ مِنَ الْجُلُوسِ‏.‏ تَابَعَهُ ابْنُ جُرَيْجٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ فِي التَّكْبِيرِ‏.‏

Қутайба ибн Саъид бизга айтди: Лайс бизга айтди, Ибн Шиҳобдан, у Аъраждан, у Бану Абдулмутталибнинг иттифоқдоши Абдуллаҳ Ибн Буҳайна Асадийдан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам пешин намозида (биринчи қаъдада ўтирмай) турдилар, (ҳолбуки) ўтириши (лозим) эди. Намозини тўкис қилгач, салом беришдан олдин икки сажда қилди, ўтирган ҳолда ҳар саждада такбир айтди, ва одамлар ҳам у зот билан ўша — у ўтиришни унутган (қаъда) ўрнига — (сажда)ни қилди. Бунга Ибн Журайж Ибн Шиҳобдан такбир борасида мутобаат қилди.