حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِحْدَى صَلاَتَىِ الْعَشِيِّ ـ قَالَ مُحَمَّدٌ وَأَكْثَرُ ظَنِّي الْعَصْرَ ـ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ ثُمَّ قَامَ إِلَى خَشَبَةٍ فِي مُقَدَّمِ الْمَسْجِدِ فَوَضَعَ يَدَهُ عَلَيْهَا وَفِيهِمْ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ ـ رضى الله عنهما ـ فَهَابَا أَنْ يُكَلِّمَاهُ وَخَرَجَ سَرَعَانُ النَّاسِ فَقَالُوا أَقَصُرَتِ الصَّلاَةُ وَرَجُلٌ يَدْعُوهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ذُو الْيَدَيْنِ فَقَالَ أَنَسِيتَ أَمْ قَصُرَتْ فَقَالَ " لَمْ أَنْسَ وَلَمْ تُقْصَرْ ". قَالَ بَلَى قَدْ نَسِيتَ. فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ ثُمَّ كَبَّرَ فَسَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَكَبَّرَ، ثُمَّ وَضَعَ رَأْسَهُ فَكَبَّرَ فَسَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَكَبَّرَ.
Ҳафс ибн Умар бизга айтди: Язид ибн Иброҳим бизга айтди, Муҳаммаддан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кечки икки намоздан бирини — Муҳаммад деди: кўпроқ гумоним аср (экани) — икки ракат ўқиди, сўнг салом берди, кейин масжиднинг олдидаги бир ёғочга туриб қўлини унга қўйди. Улар ичида Абу Бакр ва Умар розияллаҳу анҳумо бор эди, улар у зотга гапиришдан қўрқди. Тезкор (шошқалоқ) одамлар чиқиб: ‹Намоз қисқартирилдими?› дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Зул-Ядайн деб атайдиган бир киши: ‹Унутдингизми ёки қисқартирилдими?› деди. У зот: «Унутмадим ҳам, қисқартирилмади ҳам», дедилар. У: ‹Албатта унутдингиз› деди. Шунда у зот икки ракат ўқиди, сўнг салом берди, кейин такбир айтиб олдинги саждасидек ёки ундан узунроқ сажда қилди, сўнг бошини кўтариб такбир айтди, сўнг бошини (саждага) қўйиб такбир айтди ва олдинги саждасидек ёки ундан узунроқ сажда қилди, сўнг бошини кўтариб такбир айтди.