حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ طَلْحَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو أَيُّوبَ، أَنَّ أَعْرَابِيًّا، عَرَضَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ فِي سَفَرٍ . فَأَخَذَ بِخِطَامِ نَاقَتِهِ أَوْ بِزِمَامِهَا ثُمَّ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ - أَوْ يَا مُحَمَّدُ - أَخْبِرْنِي بِمَا يُقَرِّبُنِي مِنَ الْجَنَّةِ وَمَا يُبَاعِدُنِي مِنَ النَّارِ . قَالَ فَكَفَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ نَظَرَ فِي أَصْحَابِهِ ثُمَّ قَالَ " لَقَدْ وُفِّقَ - أَوْ لَقَدْ هُدِيَ - قَالَ كَيْفَ قُلْتَ " . قَالَ فَأَعَادَ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " تَعْبُدُ اللَّهَ لاَ تُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا وَتُقِيمُ الصَّلاَةَ وَتُؤْتِي الزَّكَاةَ وَتَصِلُ الرَّحِمَ دَعِ النَّاقَةَ " .
Абу Айюб (ривоят қилди): Бир бадавий Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га — у сафарда экан — рўпара чиқди ва туясининг юлар(жилов)ини — ёки нохтасини — ушлаб: "Эй Расулуллаҳ — ёки: эй Муҳаммад — менга мени жаннатга яқинлаштирадиган ва дўзахдан узоқлаштирадиган (амал) ҳақида айт" деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (бир оз) тўхтади, кейин ашобларига қаради, кейин: "Албатта у муваффақ қилинди — ёки: ҳидоят топди" деди ва: "Қандай дединг?" деди. У такрор айтди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Аллаҳга ибодат қиласан, Унга ҳеч нарсани шерик қилмайсан, намозни барпо қиласан, закот берасан ва қариндошликни улайсан. Туяни қўйиб юбор" деди.