أَخْبَرَنَا حُمَيْدُ بْنُ مَسْعَدَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ، - وَهُوَ ابْنُ زُرَيْعٍ - قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، قَالَ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ صَلَّى بِنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِحْدَى صَلاَتَىِ الْعَشِيِّ . قَالَ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ وَلَكِنِّي نَسِيتُ - قَالَ - فَصَلَّى بِنَا رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ فَانْطَلَقَ إِلَى خَشَبَةٍ مَعْرُوضَةٍ فِي الْمَسْجِدِ فَقَالَ بِيَدِهِ عَلَيْهَا كَأَنَّهُ غَضْبَانُ وَخَرَجَتِ السَّرَعَانُ مِنْ أَبْوَابِ الْمَسْجِدِ فَقَالُوا قُصِرَتِ الصَّلاَةُ وَفِي الْقَوْمِ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ - رضى الله عنهما - فَهَابَاهُ أَنْ يُكَلِّمَاهُ وَفِي الْقَوْمِ رَجُلٌ فِي يَدَيْهِ طُولٌ قَالَ كَانَ يُسَمَّى ذَا الْيَدَيْنِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَسِيتَ أَمْ قُصِرَتِ الصَّلاَةُ قَالَ " لَمْ أَنْسَ وَلَمْ تُقْصَرِ الصَّلاَةُ " . قَالَ وَقَالَ " أَكَمَا قَالَ ذُو الْيَدَيْنِ " . قَالُوا نَعَمْ . فَجَاءَ فَصَلَّى الَّذِي كَانَ تَرَكَهُ ثُمَّ سَلَّمَ ثُمَّ كَبَّرَ فَسَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَكَبَّرَ ثُمَّ سَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ ثُمَّ كَبَّرَ .
Бизга Ҳумайд ибн Масъада хабар берди, у деди: бизга Язид — у ибн Зурайъдир — ривоят қилди, у деди: бизга ибн Авн, Муҳаммад ибн Сирийндан ривоят қилди, у деди: Абу Ҳурайра деди: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга икки кечки намознинг бирини ўқиб бердилар.» (Рови) деди: Абу Ҳурайра: «Лекин мен унутдим,» деди. (Рови) деди: «(Набий) бизга икки ракаат ўқиб бердилар, сўнг салом бердилар ва масжидда кўндаланг қўйилган бир ёғоч томон юриб, гўё ғазаблангандек қўлларини унинг устига қўйдилар. Шошқалоқлар масжид эшикларидан чиқиб кетдилар ва: «Намоз қисқартирилди,» дейишди. Жамоа орасида Абу Бакр ва Умар (розияллаҳу анҳумо) ҳам бор эди, аммо улар Ундан ҳайиқиб гапира олмадилар. Жамоа орасида қўллари узун бир киши бор эди, у Зул-Ядайн деб аталарди. У: «Эй Расулуллаҳ, унутдингизми ёки намоз қисқартирилдими?» деди. (Набий): «Мен унутмадим ҳам, намоз қисқартирилгани ҳам йўқ,» дедилар.» (Рови) деди: У (Набий): «Зул-Ядайн айтганидекми?» дедилар. Улар: «Ҳа,» дейишди. Шунда (Набий) келди ва тарк этган (ракаатлар)ни ўқидилар, сўнг салом бердилар, сўнг такбир айтиб, одатдаги саждасидек ёки ундан узунроқ сажда қилдилар, сўнг бошларини кўтариб такбир айтдилар, сўнг одатдаги саждасидек ёки ундан узунроқ сажда қилдилар, сўнг бошларини кўтариб, сўнг такбир айтдилар.