باب مَتَى يَقْعُدُ إِذَا قَامَ لِلْجَنَازَةِ
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ عَنْ عَامِرِ بْنِ رَبِيعَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا رَأَى أَحَدُكُمْ جَنَازَةً فَإِنْ لَمْ يَكُنْ مَاشِيًا مَعَهَا فَلْيَقُمْ حَتَّى يُخَلِّفَهَا، أَوْ تُخَلِّفَهُ أَوْ تُوضَعَ مِنْ قَبْلِ أَنْ تُخَلِّفَهُ ".
Қутайба ибн Саъид бизга айтди: Лайс бизга айтди, Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан, у Омир ибн Робиа розияллаҳу анҳудан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У зот: «Сиздан бирингиз жанозани кўрса, агар у билан бирга юрмаган бўлса, у (жаноза) ўзини ортда қолдиргунча — ёки ўзини ортда қолдиргунча (ўтиб кетгунча) — ёки ортда қолдиришдан олдин (ерга) қўйилгунча турсин», дедилар.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كُنَّا فِي جَنَازَةٍ فَأَخَذَ أَبُو هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ بِيَدِ مَرْوَانَ فَجَلَسَا قَبْلَ أَنْ تُوضَعَ، فَجَاءَ أَبُو سَعِيدٍ ـ رضى الله عنه ـ فَأَخَذَ بِيَدِ مَرْوَانَ فَقَالَ قُمْ فَوَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمَ هَذَا أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَانَا عَنْ ذَلِكَ. فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ صَدَقَ.
Аҳмад ибн Юнус бизга айтди: Ибн Абу Зиъб бизга айтди, Саъид Мақбурийдан, у отасидан: У деди: Биз бир жанозада эдик. Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳу Марвоннинг қўлидан ушлаб (олди), улар (жаноза ерга) қўйилишдан олдин ўтирди. Абу Саъид розияллаҳу анҳу келиб, Марвоннинг қўлидан ушлаб: ‹Тур! Аллаҳга қасамки, бу (киши — Марвон) буни билади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни шундан қайтарган эдилар› деди. Абу Ҳурайра: ‹Рост айтди› деди.