حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كُنَّا فِي جَنَازَةٍ فَأَخَذَ أَبُو هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ بِيَدِ مَرْوَانَ فَجَلَسَا قَبْلَ أَنْ تُوضَعَ، فَجَاءَ أَبُو سَعِيدٍ ـ رضى الله عنه ـ فَأَخَذَ بِيَدِ مَرْوَانَ فَقَالَ قُمْ فَوَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمَ هَذَا أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَانَا عَنْ ذَلِكَ. فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ صَدَقَ.
Аҳмад ибн Юнус бизга айтди: Ибн Абу Зиъб бизга айтди, Саъид Мақбурийдан, у отасидан: У деди: Биз бир жанозада эдик. Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳу Марвоннинг қўлидан ушлаб (олди), улар (жаноза ерга) қўйилишдан олдин ўтирди. Абу Саъид розияллаҳу анҳу келиб, Марвоннинг қўлидан ушлаб: ‹Тур! Аллаҳга қасамки, бу (киши — Марвон) буни билади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни шундан қайтарган эдилар› деди. Абу Ҳурайра: ‹Рост айтди› деди.